Programistka i kot

ABB Dev Day 2011

2011-10-15T18:54:00.000+02:00

Po prostu kolejna konferencja?

Moim zdaniem niekoniecznie. Poziom, tempo, organizacja ale przede wszystkim tematy prezentacji i charyzmatyczni prelegenci...

Ja się zawsze zachwycam darmowymi konferencjami więc może tylko powiem że nawet nie mam nadziei że MTS będzie równie dobry.

Konferencja nie była taka bardzo techniczna, były sesje w których nie było ani linijki kodu. Jednak uważam że takich właśnie wydarzeń brakuje, tak charyzmatycznych ludzi słuchamy zbyt rzadko. I na taką właśnie powtórkę będę czekać z utęsknieniem w przyszłym roku.

Organizacja
Podobała mi się strona konferencji, krótko i na temat, znalazłam nawet info o parkowaniu (tego mi było trzeba). Strona i rejestracja zrobiła przy okazji na mnie wrażenie mniej bezdusznej niż każda tego typu. Może to szczegół ale miły.
Ciekawym pomysłem było zrezygnowanie z obiadu. Oczywiście trzeba mieć dobrą lokalizację aby było gdzie iść coś upolować, ale dzięki temu nie zgubiła się atmosfera spotkania przy kawie (i jakże zajebiście wyśmienitym cieście).

Agenda
Słowem wstępu
Co to jest ABB, skąd się wzięło i czym się zajmuje? To pierwsze charyzmatyczne wystąpienia tego dnia. Aż strach pomyśleć iloma zabawkami ta firma dysponuje. Przemysł elektryczny i jego wsparcie to tylko początek, później pomyśleć o wszystkim co po drodze do gwiazd i już lądujemy na Marsie gdzie ABB również będzie w projekcie badawczym... oj ta pamięć nie wiem co będą badać ale czy to ważne w skali kosmosu ;)
Była też mowa o Krakowskim centrum badawczym (również tym czysto informatycznym)

Tiberiu Covaci
Patterns for Parallel Programming
Programowanie równoległe, taski i podział zadań. Genialnie prosty przykład z gotowaniem. No bo kto głodny nie chciałby przyspieszyć finału gotowania :) innymi słowy warto stosować programowanie równoległe. Na przykładzie krojenia i obierania dowiadujemy się o dekompozycji tasków, paralelizacji dostępu do danych algorytmach no i w końcu narzędziach Task i Paraller.
Prostota przykładu + charyzmatyczny Tibi = pierwsza rewelacyjna sesja

Szymon Pobiega
REST and CQRS: combining two sexy architectures in one awesome solution
Trochę o REST potem trochę o CQRS - fajnie i prosto, tak aby szybko załapać (tak jak mi brakowało gdy startowałam z RESTem). A potem z najlepszych elementów obu architektur Szymon stworzył CQREST. Trochę radosnej twórczości a na koniec wyzwanie - architektura nie ma swojej implementacji, Szymon czeka dwa tygodnie na materializacje swojej wizji.
Musze przyznać że Pex dawał czadu prezentując płynnie przejścia i powiązania między elementami architektury. Odbiór prezentacji z sali wydawał się negatywny, programiści martwili się co i jak zaimplementować i czy nie będzie to kilkukrotna robota. No cóż w końcu wyszliśmy z założenia że w CQRS szyny (BUS) są bardzo drogie i niełatwe w utrzymaniu, aby je zastąpić będzie trzeba się troszkę pomęczyć.
Miło było zobaczyć wizję czegoś od drugiej strony - bez wymagań bez zastosowań. Ciekawe czy wyzwanie zostanie podjęte.

Michał Brzozowski
Wprowadzenie do zasad SOLID - czyli jak pisać SOLIDny kod
Byłam kiedyś już na sesji z tego zagadnienia i przez tamto wrażenie nie miałam ochoty iść ponownie. Bo czego nowego możemy się dowiedzieć o pisaniu solidnego kodu... Nawet jeśli znamy zasady i wydaje nam się że je stosujemy to myślę że nawet przed sobą nie chcemy się przyznać że tak nie jest.
Kolejna charyzmatyczna prezentacja i dużo przykładów z życia skwitowane manifestem Craftsmanship over ~~Crap~~ Execution.
Wydźwięk sesji był taki jakie ja wrażenie wyniosłam z całej konferencji - skupiamy się na technologiach zapominając że tworzymy skomplikowane systemy, które muszą być dobrze zaprojektowane, przemyślane.
I jeszcze jedno hasło które przypadło mi do gustu
KISS - Keep it simple, stupid!

Jakub Kaprzyk
Bezpieczeństwo aplikacji webowych na przykładzie ASP.NET MVC
Ciekawy temat, fajnie że Jakub pokazał jak banalnie proste jest 'zepsucie' niezabezpieczonej właściwie strony. Niestety czasu było mało i omówione zostały tylko trzy najczęstsze błędy w zabezpieczeniach. Temat naprawdę zaszedł mi za skórę, pomimo walki z poobiednim zmęczeniem, trzeba będzie kiedyś zajrzeć na stronę Open Web Application Security Project i zagłębić się w błędy i wskazówki jak ich unikać.

Paweł Brodziński
Visual Menagement, czyli jak prostymi metodami poprawić przepływ informacji i organizacji pracy
Zacznijmy prosto. Weźmy tablicę, kolorowe markery, kolorowe karteczki i magnesy. Pobawmy się tymi najbardziej elastycznymi i skalowalnymi narzędziami. Dużo pomysłów co można osiągnąć, jak wykorzystać proste narzędzia, jak usprawnić komunikacje. Część rzeczy bardzo mi się podobała - pełen obraz sytuacji w zespole to element którego często brakuje. Jednak niewiele tak naprawdę obecnie jetem w stanie wykorzystać z tych pomysłów przy pracy w bardzo rozproszonym zespole. A z poprzednich prac mam doświadczenie jak trudno wprowadza się zmiany typu rusz tyłek - bo trzeba podejść do tablicy i coś zmienić (a ja przez 3 lata próbowałam nakłonić zespół do pisania komentarzy do checkinów...)
Tutaj link do prezentacji.

Rob Ashton
Modelling documents for data access
Emmm... ee? wow

To tyle wrażeń. Jedno co zapamiętałam to: Conflict + size - wyznaczniki co powinno iść do danego obiektu.
Ale o co kurde chodzi... Po wyjściu z sali słyszałam głosy że przydał by się wstęp po co to coś w ogóle jest i podpisuje się pod tymi głosami. Może tylko zbyt do tyłu jestem. Może kiedyś to do mnie dotrze ;)

Mam nadzieje że kolejna edycja się odbędzie i że poziom i tematyka zostaną zachowane.
Było super, oby tak dalej.

Windows 8 Developer Preview

2011-09-17T00:20:00.001+02:00

Dziś kończy się konferencja Build, nawet nazwa konferencji jest nowa, jak i większość zaprezentowanych na konferencji produktów. Od razu pierwszego dnia zaprezentowano Windows8 Developer Preview a parę godzin później można było go pobrać i zobaczyć na własne oczy.
Co też uczyniłam :]
Instalacja na VirtualBoxie była bezproblemowa i nawet dość szybka. Później troszkę się zirytowałam gdy nie dało się doinstalować toolsów Virtualboxa co oznacza ograniczenie rozdzielczości, urządzeń i przechwytywania myszy.
Zachęcona wizją SkyDriva wybrałam LiveID do logowania i to jest akurat opcja która mi się wyjątkowo podoba z samego założenia, jednak dostać się do plików przechowywanych na SkyDrive jakoś mi się jeszcze nie udało. (DropBox nadal niepokonany)
Ale zacznijmy od początku czyli menu?dashboard?screen Start
Jedne kafelki są statyczne - jak te do otwierania aplikacji, inne są mniej więcej żywe - RSSy, pogoda, socialite, email - wyświetlają aktualne dane.

Teoria: Start to miejsce skąd odpala się programy, przełącza pomiędzy uruchomionymi programami oraz gdzie znajdują się wszelkie gadżety i notyfikacje i jest w pełni kustomizowalne
Od kilku lat używam iGoogla jako takiego miejsca startowego - mam pogodę, RSSy, miejsce na notatki, kalendarz, pocztę, komunikator, możliwość dodawania gadżetów i co ważne bardzo elastyczną kustomizacje. Brzmi znajomo :]
Od ekranu startowego iGoogla jednak różni wiele - nie można startować ani przełączać programów, ale zarządzanie treścią jest zdecydowanie przyjemniejsze jak dla mnie.
Cóż może ten ekran zostanie jeszcze udoskonalony w kolejnych kompilacjach Windows 8.

Wróć do użytkowania Start w Windows 8 zgodnie z teorią.
Hmm tak w pełni pozmieniać wygląd do własnych wymagań to mi się nie udało. Startować aplikacje.. no ok, przełączanie - jakoś osobiście mi to nie odpowiada bo tak naprawdę nie wiadomo co jest uruchomione a co nie.
No właśnie co jest uruchomione. To jest fascynujące i nie rozgryzłam tego jeszcze.
Według starego dobrego AltTab mam otwarte IE w wersji metro, IE w wersji desktop (to akurat mi się podoba że jest podział choć zaskoczyło mnie to), pogodę, socialite (swoją drogą ciekawe czy będzie możliwość wybierania spoleczności czy też pozostanie 'jedyny właściwy')[sory za zdjęcia ;)], i jakiś katalog. Pomijając Painta, którego otworzyłam później śliczny nowy TaskManager mówi mi że metro IE oraz socialite są 'suspended' czyli że nie obciążają procesora, oszczędzają energię... Ok ale mam też zawieszone Alarms i pomimo tego zawieszenia - alarmy (notyfikacje) się pojawiają hmmm. Alarmy też nie pokazały się w altTab. Podobnie jest z moją ulubioną grą WordHunt nie pokazuje się w TaskManagerze, natomiast jest w altTab... Troszkę nie potrafię się znaleźć co żyje i gdzie i kiedy - a niby była gadka o posiadaniu kontroli nad systemem a nie byciu kontrolowanym przez system :]
Moją największą bolączką jest jednak... zamykanie aplikacji metro. Po prostu nie potrafię znaleźć takiej opcji. Cóż nie jest to aż tak intuicyjne *chyba.
Suspendują się chyba tylko aplikacje metro, ponieważ zwyczajny IE jedzie po procesorze całkiem normalnie.

Drugiego dnia konferencji w motywacyjnej mowie Steve Ballmer ogłosił że Windows 7 osiągnął 450 milionów sprzedanych egzemplarzy (jeśli dobrze pamiętam) po raz pierwszy tym samym przewyższając XP w udziałach w rynku.
Z jednej strony Windows 8 ma szansę szybciej rosnąć w liczbach ze względu na tablety i zapewnić możliwości programistom budowania ciekawych aplikacji. Z drugiej strony patrząc po obecnych wymaganiach klientów, zwłaszcza klientów z polskich urzędów... Cóż mam wrażenie ze ekran startowy w tym wypadku może być dodatkową bronią obosieczną skierowaną w programistów - z jednej strony pozostaną stare przyzwyczajenia użytkowników a z drugiej - świetne nowe miejsce do marnotrawienia czasu pracy (oczywiście zakładając że już będą posiadaczami 8).

Windows 8 ma zapewne jeszcze dużo ciekawostek, spędziłam z nim dopiero 3 dni. Niebawem zaczną pojawiać się kolejne sesje z Build'a - kolejne nowości i wyzwania. A ja jakoś po keynotes i po artykule Statystystyczny programista nie mogę się pozbyć wrażenia że umieć trzeba po prostu wszystko, być na bieżąco z nowościami i potrafić się cofnąć do technik kodowania sprzed 15 lat... tylko kto jest w stanie spać aż tak mało?

5. WCF Web Api - consuming simple Get service

2011-08-18T23:13:00.008+02:00

Coś na ząb ;) Skonsumujmy prosty serwis Web Api Poprzednio:

Rest = zasób + reprezentacja.
Ostatnio stworzyłam zasób, ale nie było mowy o reprezentacji.
Kiedy próbowałam napisać coś restful w WCFie irytowało mnie że w pewnym momencie trzeba było podać JSON czy XML. Być może wtedy nie wnikałam wystarczająco głęboko ;)
W Web Api nic żeśmy nie określali a przeglądarka od razu potrafiła odczytać XML.
Posługując się Fiddlerem łatwo jest pokazać jak uzyskać XML albo JSONa.
XML (domyślnie): Wynik:
JSON - wystarczy podać Accept: application/json aby dostać wyniki w formacie Json I to jest to co dostajemy z pudełka - o ile nie mamy żadnych bardziej skomplikowanych danych jak choćby obrazków (to potem).

Web Api udostępnia również klasę klienta rest: HttpClient
Najprostszy przypadek Xml:

HttpClient httpClient = new HttpClient();
HttpResponseMessage res = httpClient.Get("http://localhost/WebApiTests/api/contacts");
if (res.StatusCode == System.Net.HttpStatusCode.OK)
{
     textBox1.Text += res.Content.ReadAsString();
     //jakoś wole TextBoxy w WinFormsach niż aplikacje konsolowe
}
else
{
     // w razie niepowodzenia wypisz tylko status 
     textBox1.Text += res.StatusCode.ToString();
}

Output:

 <?xml version= "1.0 " encoding= "utf-8 "?>

 <ArrayOfContact>

   <Contact>

     <ContactId> 1</ContactId>

     <Name> Glenn Block</Name>

   </Contact>

   <Contact>

     <ContactId> 2</ContactId>

     <Name> Howard Dierking</Name>

   </Contact>

 </ArrayOfContact>

Z Jsonem jest troszkę trudniej bo trzeba przekazać informację że chcemy jsona do wywołania serwisu.

HttpClient httpClient = new HttpClient();

var request = new HttpRequestMessage()
{
    Method = HttpMethod.Get,
    RequestUri = new Uri("http://localhost/WebApiTests/api/contacts")
};
//Dodajemy dokładnie to samo co w Fiddlerze - "Accept"
request.Headers.Accept.Add(new MediaTypeWithQualityHeaderValue("application/json"));
HttpResponseMessage responseJason = null;
responseJason = httpClient.Send(request, HttpCompletionOption.ResponseHeadersRead);

if (responseJason != null)
{
    if (responseJason.StatusCode == System.Net.HttpStatusCode.OK)
    {
        textBox1.Text += responseJason.Content.ReadAsString();
    }
    else
    {
        textBox1.Text += responseJason.StatusCode.ToString();
    }
}
/*Output:
 [{"ContactId":1,"Name":"Glenn Block"},{"ContactId":2,"Name":"Howard Dierking"}]
 */

4. WCF Web Api - simple GET

2011-08-04T23:59:00.000+02:00

Bardzo prosty przykład pobrania danych. Prosty przykład na prostych danych czyli standardowo mamy stringa i inta. Sama nienawidzę takich przykładów bo jeśli cokolwiek dołożymy przestają działać. Bez obaw - dokładać będziemy później.

Poprzednio :

Mamy tylko 3 miejsca gdzie musimy coś napisać Moja przykładowa klasa Contact czy Resource

 public class Contact
    {
        public int ContactId { get; set; }
        public string Name { get; set; }
    }

Service Contract - czyli funkcje wystawiane. Moje funkcje nie są ani eleganckie ani prawdziwe. Otrzymany ID powinno się przetworzyć jakoś sensownie a nie tworzyć nowy obiekt do zwrócenia, podobnie jest z tworzeniem nowej listy w metodzie pobierającej osoby. Ale ważne są nie dane a atrybuty
[ServiceContract] wskazuje że dana klasa będzie serwisem - potem ją powiążemy z URI i będziemy mogli korzystać.
[WebGet(UriTemplate ="")] definicja metody - jeśli nie podamy metody to wiadomo że chodzi o GET tutaj mamy listę naszych kontaktów, UriTemplate steruje URI, jeśli chcemy konkretny kontakt to przekazujemy jego ID, które będzie parametrem wejściowym do metody - używamy UriTemplate = "{id}"
Niestety parametry są zawsze stringiem i trzeba zadbać o walidację
Wszystkie konstrukcje są spójne z MVC.

 [ServiceContract]
    public class ContactsApi
    {
        [WebGet(UriTemplate = "")]
        public IQueryable Get()
        {
            var contacts = new List()
                {
                    new Contact {ContactId = 1, Name = "Glenn Block"},
                    new Contact {ContactId = 2, Name = "Howard Dierking"}
                };
            return contacts.AsQueryable();
        }

        [WebGet(UriTemplate = "{id}")]
        public Contact GetContact(string id)
        {
            return new Contact { ContactId = 100, Name = "JL" };
        }
    }

Pozostaje Global.asax i rejestracja URI. Wcinamy się przed standardowym routes.MapRoute(...), ponieważ w innym wypadku wszystkożerna konstrukcja przechwytywała by nasze URI rejestrowane za pomocą MapServiceRoute (extension method z Microsoft.ApplicationServer.Http.Activation)

using System;
using System.Collections.Generic;
using System.Linq;
using System.Web;
using System.Web.Mvc;
using System.Web.Routing;
using Microsoft.ApplicationServer.Http.Activation;
using Microsoft.ApplicationServer.Http.Description;
using WcfWebApi.APIs;

namespace WcfWebApi
{
    public class MvcApplication : System.Web.HttpApplication
    {
        protected void Application_Start()
        {
            AreaRegistration.RegisterAllAreas();

            RegisterGlobalFilters(GlobalFilters.Filters);
            RegisterRoutes(RouteTable.Routes);
        }

        public static void RegisterGlobalFilters(GlobalFilterCollection filters)
        {
            filters.Add(new HandleErrorAttribute());
        }

        public static void RegisterRoutes(RouteCollection routes)
        {
            routes.IgnoreRoute("{resource}.axd/{*pathInfo}");
          
           
            routes.MapServiceRoute("api/contacts"); //!!!!
           
            routes.MapRoute(
                "Default", // Route name
                "{controller}/{action}/{id}", // URL with parameters
                new { controller = "Home", action = "Index", id = UrlParameter.Optional } // Parameter defaults
            );

        }
    }
}

To by było na tyle. Teraz możemy zobaczyć efekt naszej pracy (ograniczymy się na razie do najprostszej postaci czyli XMLa w przeglądarce):

3. WCF Web Api - szybki start

2011-08-01T00:01:00.002+02:00

Poprzednio było trochę teorii i linków do rozpoczęcia:

Tym razem jak zacząć.
Najprościej zacząć tworząc nowy projekt Asp MVC 3 Warto jeszcze ustawić stały port jeśli korzystamy z Visual Studio Development Server.
Potrzeba nam jeszcze referencji, którą można dodać ręcznie, albo korzystając z menagera NuGet poszukujemy WebApi
Mamy do dyspozycji - na chwilę obecną, ponieważ sytuacja jest dynamiczna - Core, All oraz CrudHttpSample.
All zawiera: Core: Ogólnie rzecz biorąc po dodaniu referencji to już jest koniec przygotowań. Możemy zacząć wystawiać nasze zasoby.
Jeszcze słówko jeśli chodzi o to - gdzie to wepchnąć, ja obrałam taką strukturę jak na przykładzie prezentowanym na codeplexie, ale jest to w pełni dowolna sprawa. Dla mnie to:
Resources - dla obiektów
APIs - dla serwis kontraktów.

2. WCF Web API - linkownia

2011-07-27T23:59:00.002+02:00

WCF Web API - linki gdzie warto zajrzeć w poszukiwaniu wiedzy o serwisach REST
Poprzednio : 1. REST - small introduction
Teraz małe zapoznanie z WCF REST Starter Kit i WCF Web API.

Pierwszym projektem REST był WCF REST Starter Kit i wbrew pozorom warto się nad nim chwilę pochylić. Ponieważ StarterKit istniał przez dłuższy czas zdążyła wytworzyć się mała baza wiedzy. Oczywiście zmieniły się nazwy klas, metod i inne szczegóły, ale ważne są pewne zasady, ogólny zarys a to można poznać np w serii ScreenCastów stworzonych przez Pluralsight

Obecnie obowiązującą implementacją Rest jest WCF Web Api Preview 4 Na stronie domowej projektu znajdziemy sporo przydatnych informacji jak przewodnik jak zacząć i linki do najlepszych blogów.
Jeśli już o blogach mowa to oto link to najbardziej rozbudowanej serii postów: Alex on ASP.NET Warto też spojrzeć na posty Steve'a Michelotti WCF Web API is Pure Simplicity with NuGet oraz Leverage T4Scaffolding for WCF Web API
Oczywiście w linkowni nie powinno zabraknąć:

Coraz to więcej informacji pojawia się tu i ówdzie, jednak nie ma ich aż tak dużo, zapewne kolejny wysyp będzie miał miejsce jesienią. Prawdopodobnie na jesień pojawi się też kolejna wersja Web Api (pojawiły się pogłoski o końcu czerwca, jednak nie ziściły się).

Przed dalszą częścią zachęcam do obejrzenia sesji o serwisie REST dla standardowego WCFa: To Rest Or Not To Rest by Miguel Castro oraz sesji o Rest prowadzonej przez współautora książki Rest in practice Iana Robinsona Getting Things Done with REST by Ian Robinson

1. REST - small introduction

2011-07-26T22:59:00.001+02:00

Co to jest REST?
Na DevDeys 2010 Aaron Skonnard prowadził prezentację Why we need some REST?. To będzie małe streszczenie z moimi przemyśleniami i zapewne ogromnym chaosem myśli (za który przepraszam).

/* Ten post powstawał baardzoo długo i mam nadzieje że przerodzi się w kompletny cykl, a być może i więcej. Wszystkie spostrzeżenia i naprostowania mnie na właściwą drogę mile widziane ;) */

Zanim przejdziemy do głównego tematu - REST spójrzmy na znacznie bardziej obecnie znany standard SOAP (Simple Object Access Protocol):
Dobre strony SOAP: standaryzacja, service metadata, szeroki wachlarz narzędzi. SOAP operuje na wiadomościach XML wysyłanych do zdefiniowanego punktu końcowego (endpoint). Serwis odbierający wiadomość decyduje się co dalej zrobić na podstawie akcji zawartej w nagłówku - według standardu WS-Addressing. Wiadomości XML wysyłane przez HTTP zawsze będą używać metody POST, właściwie SOAP nie potrzebuje do szczęścia nic innego. WSDL opisuje endpointy zawiera wszystkie operacje które może wysłać i odebrać. Ponieważ zawsze używana jest metoda POST nie możliwe jest korzystanie z mechanizmu Cashing i każda wiadomość podróżuje zawsze od web serwera aż do endpoint.
Yachoo, Amazon i Google (Google na początku było zbudowane na SOAP) nie używają SOAP, głównie we względu na duże zróżnicowanie odbiorców.

Więc co to jest REST?
Representational State Transfer - termin przedstawiony w roku 2000 przez jednego z głównych twórców protokołu HTTP Roya Fieldinga w jego pracy doktoranckiej. REST określa model, zasady umożliwiające budowanie rozwiązań (network architecture) które pozwalają na bardzo dużą skalowalność sieci (i własnych rozwiązań). Model ten to zasób (obiekt/Resource) + reprezentujący go URI. Lub z drugiej strony - każdy URI wskazuje na jakiś obiekt.
Ponieważ każdy zasób reprezentowany jest przez oddzielny URL nie ma takiej konieczności aby wszystkie zasoby znajdowały się w tym samym miejscu. Każdy zasób (lub dowolny podzbiór) może znajdować się na innym hoście. Rest oprócz zasobów reprezentowanych przez Uri to również kwestia reprezentacji - dany zasób może być reprezentowany jako wynik typu XML, Json, Image i inne.
Można więc w wielkim skrócie powiedzieć:
REST = zasób + reprezentacja
Do tej pory Microsoft wydaje się że mocno stawiał na architekturę SOAP pomijając z lekka REST. SOAP jest zorientowany na obiekty i może transportować dane przez wiele protokołów. Dodatkowo istnieje cała masa mechanizmów rozszerzających funkcjonalność SOAP a wszystkie z przedrostkami WS, które nie są dostępne dla HTTP. REST działa bardziej jak sam HTTP i wykorzystuje jego całą moc.
SOAP i REST to dwie różne drogi.

Microsoft opanował się dopiero przy .NET 3.5 i udostępnił pierwsze implementacje RESTa abyśmy my programiści mogli iść dowolnie wybraną ścieżką. W końcu nie ma idealnego rozwiązania/technologii/architektury do wszystkiego (jak coś jest do wszystkiego to jest...). WCF przedstawił WebRequest w Rest Toolkit.
Na pewno SOAP będzie wykorzystywany w wielu aplikacjach, jednak jeśli potrzebny jest wam serwis udostępniający dane poprzez internet, który może się rozrastać i który będzie miał wielu odbiorców - to zapewne REST będzie lepszy. (w kierunku chmur to chyba jedyna droga).

REST	SOAP
Bezstanowy	Może być stanowy
Nie wspiera transakcji	Wspiera transakcje
"Transfer specific" czyli zawsze używamy HTTP. Znaczy to że zawsze przesyłamy dane tekstowe - więc wysyłamy je powoli, ale możemy dostać się np za Firewall	Może używać różnych standardów transportu. np wewnątrz sieci może posługiwać się TCP, jeśli ograniczymy się do jednej maszyny może korzystać z IPC. Dzięki temu może być bardzo szybki.
Bardzo interoperacyjny (interoperable)	Interoperacyjny ale tylko w zakresie bindingu (transportu), odbiorca musi rozumieć dany standard wysyłanych danych co nie zawsze jest łatwe (np w iPhonach)
Zawsze posługuje się interfacem GET POST PUT DELETE - czyli CRUD w najczystszej postaci	Nie przejmuje się HTTP, zawsze używa POST oraz swoich standardów (WSDL, WS*)
słabo typowany	silnie typowany w oparciu o kontrakt
nastawienie na zasoby	nastawienie na operacje
Bardzo czytelne wiadomości, niewielki narzut do wielkości wiadomości. Każdy klient HTTP powinien sobie poradzić z odczytaniem wiadomości	Skomplikowane i zawsze obudowane wiadomości. Wymaga wiedzy i narzędzi do otworzenia/odebrania wiadomości.
Zasoby/obiekty identyfikowane są przez URL (sieć to graf połączonych zasobów) jeśli tylko restrykcje biznesowe na to pozwalają zawsze można powrócić do bieżącego URL	Operacje wykonywane są w sekwencji i nie zawsze da się powrócić do każdego/dowolnego punktu
ograniczone możliwości zabezpieczania (security)	wspiera wiele modeli zabezpieczeń

Dlaczego REST

Większość ludzi nie potrzebuje kluczowych funkcji SOAP czyli neutralności warstwy transportu oraz zaawansowanych protokołów WS
REST jest prosty , ujednolicony (uniform) i composable ->
nie umiem znaleźć ładnego słowa kojarzą mi się tylko klocki Lego - każdy do każdego pasuje, każdy można wymienić na inny a budować można duże konstrukcje, i każdy wie jak budować z klocków Lego - dokładnie tego porównania używają również prelegenci opowiadający o REST. Interface jest jeden i jest prosty i wszyscy go znają – co nie ogranicza nas w tworzeniu skomplikowanych rozwiązań.
A przynajmniej taka jest teoria bo jak pierwszy raz siada się do RESTa – do konsumpcji - człowiek jest zagubiony nie ma web referencji, nie ma klasy proxy – I co tu zrobić.Interakcja z HTTP wydaje się być tabu – tego nie powinno się robić - takie wrażenie zostaje po latach używania mydła.Samo to nie przychodzi do głowy
REST zapewnia szerszy zasięg (choćby iPhony Androidy...)
REST działa tak jak internet i korzysta z wbudowanych mechanizmów takich jak caching, bookmarking, linki, SSL, dostępność przez przeglądarki internetowe.

Czemu SOAP?

Przywykliśmy
zabezpieczenia(wbudowane)
tranzakcyjność
W pewnych zastosowaniach jest szybszy
zapewne lepiej sprawdzi się w bardzo dużych rozwiązaniach za firewallem

WCF praktycznie od samego początku REST StarterKit podobnież miał być częścią kolejnego frameworka, jednak na konferencji MIX11 ogłoszono preview WCF Web Api, które jest następcą StarterKita, ale o tym w kolejnych postach.

•Na podstawie: Why REST? by Aaron Skonnard 15.04.2010

DPack Numbered Bookmarks

2011-07-13T23:20:00.000+02:00

Numerowane zakładki
Chyba każdy kto kiedyś programował w Delphi był potem rozczarowany standardowymi bookmarkami w VS. Jak działają bookmarki w VS?
Skrótem Ctrl+K; Ctrl+K ustawiamy bookmarka. Możemy ich mieć dowolną ilość. Bookmarki możemy sobie podejrzeć w okienku dla nich przeznaczonym: Możemy sobie zmieniać ich nazwę, ale nie kolejność. I to jest właśnie ten element który jest niekoniecznie fajny.
Poruszanie się po bookmarkach Ctrl+K;Ctrl+N (następna) oraz Ctrl+K;Ctrl+P (poprzednia) przechodzi do kolejnych bookmarków - zgodnie z ich kolejnością dodawania. W tym można się łatwo zaplątać, zwłaszcza jak jakąś usuniemy, zamkniemy projekt i spędzimy wieczór bez VS czy cokolwiek.

Jeśli potrzeba nam ścieżki "skąd ja się tu kurcze wziąłem" dużo lepiej zadziała nawigacja wstecz czyli Ctrl+- (wstecz) Ctrl+Shift+- (w przód)

Jednak czasem jak się wpada w nowy projekt miło jest wiedzieć więcej i szybciej (niż np przezywanie bookmarków). W VS2010 można użyć Numbered Bookmarks by TheManojKumar, jednak ta wtyczka ma ograniczenie numerowania bookmarków w zakresie jednego pliku.
No więc TaDa: DPack
DPack, który jest dostępny dla VS2010 oraz VS2008, rozszerza VS o numerowane bookmarki Po użyciu odpowiedniego skrótu klawiaturowego zostaje dodany bookmark wyglądający jak standardowy VS, z tą różnicą że ma cyferkę. Bookmarki można ustawiać w zasięgu pliku, ale również globalnie dla projektu. Możemy oczywiście mieć 10 bookmarków naraz i zapisują się one w naszych ustawieniach (suo) więc dnia następnego nadal będą tam gdzie je zostawiliśmy (jeśli tylko pamiętamy po co...)
Skróty dla DPack bookmark - globalne Ustaw: Shift+Ctrl+Alt+0..9 Idź: Ctrl+Alt+0..9

Event in Reflector

2011-07-04T23:00:00.000+02:00

Ostatnio rozgryzałam Reflectorem BindingListe natrafiłam na taki kod:

[NonSerialized]
private ListChangedEventHandler onListChanged;
// Events
public event ListChangedEventHandler ListChanged;

protected virtual void OnListChanged(ListChangedEventArgs e)
{
    if (this.onListChanged != null)
    {
        this.onListChanged(this, e);
    }
}

private void Child_PropertyChanged(object sender, PropertyChangedEventArgs e)
{
[...]
        ListChangedEventArgs args = new ListChangedEventArgs(ListChangedType.ItemChanged, lastChangeIndex, propDesc);
        this.OnListChanged(args);
    }
}

Co gorsza oglądałam ten sam kod w Telerikowym JustDecompile, który z kolei nie oznacza [NonSerialized] i jakoś nie potrafiłam tego poskładać.
Ponieważ ten event był dla mnie kluczowy postanowiłam poszukać głębiej.
Znalazłam link do kodu źródłowego .NET 4 (kod jest udostępniany w jednym około 180MB pliku i można go wykorzystać do debuggowania bez uciążliwego ściągania źródeł w trakcie debuggowania. "Step Into .NET Framework 4.0 Source Code".
Okazuje się że interesujący mnie event jest zapisany tak:

[NonSerialized]
private ListChangedEventHandler onListChanged;

public event ListChangedEventHandler ListChanged
{
     add
     {
         onListChanged += value;
     }
     remove
     {
         onListChanged -= value;
     }
}

Niby dość oczywiste a jednak ;)
Oprócz samego zapisu eventa w sposób podobny do Property istotny wniosek jest taki że JustDecompile jest jeszcze młodym narzędziem.

Snippet Designer

2011-07-01T20:01:00.000+02:00

Snippet Designer
Często piszę swoje snippety, choćby zaczynając od Propercji z prywatnym polem ponieważ w VS2008 w standardzie zapomniano o tym snippecie.
Pisanie snippetów sprowadza się do napisania xmla w którym pewne pola będą dostępne do zmiany, zadeklarowanie ich jako Literal i używanie w snippecie jako $literal$.
Oto snippet dla c# dla propercji.

<?xml version="1.0" encoding="utf-8" ?>
<CodeSnippets  xmlns="http://schemas.microsoft.com/VisualStudio/2005/CodeSnippet">
  <CodeSnippet Format="1.0.0">
  <Header>
    <Title>prop</Title>
    <Shortcut>prop</Shortcut>
    <Description>Code snippet for an automatically implemented property</Description>
    <Author>Microsoft Corporation</Author>
    <SnippetTypes>
    <SnippetType>Expansion</SnippetType>
    </SnippetTypes>
  </Header>
  <Snippet>
    <Declarations>
    <Literal>
      <ID>type</ID>
      <ToolTip>Property type</ToolTip>
      <Default>int</Default>
    </Literal>
    <Literal>
      <ID>property</ID>
      <ToolTip>Property name</ToolTip>
      <Default>MyProperty</Default>
    </Literal>
    </Declarations>
    <Code Language="csharp">
    <![CDATA[public $type$ $property$ { get; set; }$end$]]>
    </Code>
  </Snippet>
  </CodeSnippet>
</CodeSnippets>

Snippety dla C# znajdują się w: [Program Files]\Microsoft Visual Studio 9.0\VC#\Snippets\1033\Visual C#\

W cyklu Visual Studio Toolbox zaprezentowano niedawno Snippet Designer, który uprzyjemnia pracę przy tworzeniu snippetów.
Co bardzo miłe Snippet Designer jest również w wersji dla VS2008.

Jak teraz tworzy się snipett?
Z menu kontekstowego wybieramy "Export as snippet" - jeśli mamy zaznaczony jakiś fragment kodu zostanie on przeniesiony do edytora snippetów, jeśli nie w edytorze możemy spokojnie wpisywać swój kod. A potem wybieramy pola które chcemy aby było wprowadzane przy używaniu snippeta i robimy "Make replacement". Wszystkie użycia zostają zastąpione $newliteral$, dla którego możemy ustawić wartość domyślną, opis, nazwę i co tam jeszcze się nam spodoba. Praca jest wizualna i zacznie przyjemniejsza :).

Powrót zielonego .Net Ninja

2011-07-01T20:00:00.004+02:00

Telerik Q2 2011 - nowa wersja kontrolek i narzędzi Telerik nadchodzi.
Wraz z zapowiedzą Q2 powrócił zielony ninja promujący nową wersje produktów firmy Telerik. Ninja tym razem biega po labiryncie rozwalając robaki (te czerwone są irytujące bo go gonią) i zarabiając telerikowe dolarki, które później możemy wymienić na produkty firmy.
Ninja pozostanie z nami aż do tygodnia webinariowego i oficjalnego pojawienia się Q2.
Tydzień webinariów jest doprawdy upakowany w spotkania. Warto uczestniczyć w spotkaniach online aby poznać możliwości produktów. Czasem przekazywane są dobre wieści jak zamiary tworzenia nowych produktów, no i oczywiście zawsze jest nikła szansa na wygranie licencji. Nikła? czasem Telerik rozdaje licencje wszystkim uczestnikom - zazwyczaj na premierach produktu :)

Poniżej rozpiska webinariów a tutaj link do rejestracji

2011-07-18 17:00	What's New Q2 Overview & Data Tools Kick-off oraz szybki przegląd co nowego. A potem bardziej szczegółowy przegląd co nowego w narzędziach OpenAccess ORM, OpenAccess Profiler.
2011-07-18 20:00	What's New for Windows Phone
2011-07-19 17:00	What's New for Web Developers Oczywiście że nie zabraknie zmian w związku z HTML5 ;)
2011-07-19 20:00	What’s New in Telerik Test Studio
2011-07-20 17:00	What's New for XAML Developers (Silverlight/WPF)
2011-07-20 20:00	What's New for Desktop Developers
2011-07-21 17:00	What's New for Productivity Tools JustCode, JustMock, oraz JustTrace który przestanie być betą.
2011-07-21 20:00	Introduction to Sitefinity eCommerce Nowy produkt - warto sprawdzić co Telerik proponuje :)
2011-07-22 17:00	Q2 2011: Składamy produkty do kupy Czyli jak to wszystko razem pracuje.

Equal override

2011-06-30T23:30:00.000+02:00

Dlaczego nie lubię override Equal? Wszystko jest dla ludzi. Pewnie się nawet zbłaźnię tą opowieścią :]
Ostatnio poszukiwałam błędu w kodzie, w którym przeciążone były funkcje Equals (o czym dowiedziałam się po znacznym czasie spędzonym z debuggerem), a czasem także ==. Błąd okazał się dość paskudny bo był nieprzewidywalny. Problem był po dodaniu elementu do kolekcji - nagle zwracane były nieprawidłowe elementy z kolekcji.
Na pierwszy rzut oka Equals wyglądał dobrze, zgodnie z zasadami zalecanymi przez msdn. Dodatkowo sprawdzana była zgodność referencji mniej więcej w tym tonie (pominęłam kwestie nulli):

    public class Person
    {
        private long _ID;
        public long ID
        { get { return _ID; } set { _ID = value; } }

        private string _Name;
        public string Name { get { return _Name; } set { _Name = value; } }

        public override bool Equals(object obj)
        {
            //obie alternatywy działają równie dobrze
            if (base.Equals(obj))//Object.ReferenceEquals(this, obj))
            {
                return true;
            }
            else
            {
                return this.Name == (obj as Person).Name;
            }
        }
    }

Wszystko będzie dobrze jeśli zadbamy o unikalność Name, w kodzie który poprawiałam unikalność nie była zachowana, dlatego wyniki były niezgodne z oczekiwaniami dla nowych elementów listy (w przeciwnym przypadku działał bazowy Equal porównujący referencje).

//troche danych testowych, ID zgadza się z indexem w liście.            
            Person expectedOla = new Person() { ID = 3, Name = "Ola" };
            Person expectedAla = new Person() { ID = 2,Name = "Ala" };
            List p =
            new List()
            {
                new Person() { ID = 0,Name = "Ala" },
                new Person() { ID = 1,Name = "Ola" },
                expectedAla,
                expectedOla
            };
var iola = p.IndexOf(expectedOla)
//iola == 1

Całkiem oczywisty wynik skoro porównujemy Name, no ale przecież porównujemy także referencje! Jednak kiedy referencja się nie zgadza wracamy do porównania Name. IndexOf jak pisze msdn działa od początku listy porównując każdy element - więc znajduje Olę pod 1. Tak naprawdę p.IndexOf(new Person()) po dekompilacji jakimś sprytnym narzędziem daje:

[System.Runtime.TargetedPatchingOptOutAttribute(@"Performance critical to inline across NGen image boundaries")]
public virtual int IndexOf(T item) {
  return Array.IndexOf(this._items, item, 0, this._size);
}

Na pewno używając jakieś funkcji warto było by dla przypomnienia sięgnąć do MSDNa. Ja w większości przypadków opieram się niestety na intelisens (choć ostatnio musiało się to zmienić) - mimo że w większości przypadków to wystarcza, jednak tam nie znajdziemy informacji że IndexOf bazuje na funkcji Equals, a jeśli jest ona przeciążona bazuje na jej bieżącym przeciążeniu.

Koniec końców musimy być uważni pisząc kod, a potem go naprawiając. Nie chodzi o to żeby fajnie coś się samo rzutowało, porównywało i inne bajery. Owszem jest to fajne, nawet w odkrywczym debugowaniu, jednak termin nie czeka na 'fajne. A nowa osoba w projekcie niekoniecznie będzie wiedzieć o jakimś przeciążeniu i mogą generować się błędy (oczywiście że błędy tak jak bałagan czy wiry w zlewie robią się same :]) bardzo pracochłonne w namierzeniu. Osobiście jestem za jakąś inną funkcją może CompareTo? ale na pewno taką którą łatwo się refaktoryzuje, wyszukuje i zmienia (a to przecież robi się ciągle i to często w kółko w zależności od klienta) przez cały system nie zastanawiając się czy dodatkowo jakaś funkcja .Netowa na niej nie bazuje.

Jednak nie jestem absolutnym przeciwnikiem. Bardzo przydatne jest przeciążenie Equals dla np słowników - obiektów w miarę rzadko zmieniających swoje wartości i na pewno rzadko zmieniających strukturę (słowniki zazwyczaj nie zmieniają się wiele przez całe życie projektu, przynajmniej tak wynika z mojego doświadczenia :] ). Przeciążenie Equals zagwarantuje nam możliwość łatwiejszego używania takich obiektów np w ComboBoxach.
Wszystko jest dla ludzi, ale - jak jeże - ostrożnie

Re-sizing a VirtualBox Virtual Disk

2011-04-14T01:18:00.002+02:00

Dawno dawno temu za górami za lasami przeinstalowywanie systemu to był chleb powszedni. Ale człowiek (znaczy ja) z biegiem lat robi się bardzo leniwy.
Co zrobić gdy okazuje się że założony rozmiar dysku nie wystarcza?
Powinno być przecież łatwe rozwiązanie.
Większość wpisów na forum VirtualBox prowadzi w pole, jednak znalazłam jeden który po długich bojach przyniósł większy dysk (szkoda że fizycznego nie da się tak po prostu rozciągnąć).
Opis zwiększania rozmiaru dysku.
Opisany w poście programik jest naprawdę sprytny (przenoszenie 20G na 60G trwało 19 minut), lekki i łatwy w użyciu.

Dodam od siebie że pierwsze uruchomienie systemu zakończyło się błędem ponieważ nie stworzyła się tablica MBR, trzeba było odpalić instalkę systemu i wykonać naprawianie - na szczęście 'zrobiło się to samo' a potem problemów już nie było.

2nd Silesian Code Camp

2011-04-09T20:00:00.012+02:00

To już trzeci mój CodeCamp, nie wiedzieć czemu pierwszy śląski. Mam wrażenie że coraz to młodsi ludzie pojawiają się na takich spotkaniach - a myślałam że nie starzeje się aż tak szybko ;)

Idea
CodeCamp to ogólnoświatowa impreza organizowana pod hasłem By and For the developer community. Od samego początku CodeCamp organizowany jest przez pasjonatów i dla pasjonatów zgromadzonych w tzw. społeczności programistów.

Osobiście bardzo lubię Code Campy. Poziom sesji jest zawsze wysoki, często pojawiają się prelegenci których nie spotyka się często na zwykłych spotkaniach i ta otoczka organizacyjna - duża sala dużo ludzi. Mmmm. Ja zawsze jestem zachwycona. Nie mówiąc już o tym że zazwyczaj wybieram sesje w tematach o których nie mam pojęcia lub moje pojęcie jest bardzo blade - już nie raz okazywało się że taka jedna godzinna sesja może być dzwonem w odpowiednim kościele w dużo późniejszym czasie gdy przychodzi zabrać się za temat w szczegółach.
Jednak na każdym Code Campie ludzie gadają między sobą i często mam wrażenie że nie są zadowoleni. Czasem zastanawiam się czy to cecha narodowa polaków? Podobno na wyjazdach zagranicznych też tak jest że z Polaka wychodzi maruda;).
Gdyby chcieć się przyczepić to można by powiedzieć że sesje były zbyt wyspecjalizowane, że nie było darmowych ciastek i kawy na pierwszej przerwie [ale był RedBull i ładne panie go roznoszące, a ciastka na ostatniej przerwie były od samego prezesa Kamsoftu :)] a klimatyzacja za słabo działała [przynajmniej raz nie przemarzłam na kość] no i podobno w męskiej toalecie nieświeżo pachniało (a na ścianie ktoś napisał głupi kaowiec - nie czekać, to nie ten film!) [a w damskiej na takich spotkaniach jest zawsze luz i zapas papieru ;)].
Wróćmy więc do idei
Idea
CodeCamp to ogólnoświatowa impreza organizowana pod hasłem By and For the developer community. Od samego początku CodeCamp organizowany jest przez pasjonatów i dla pasjonatów zgromadzonych w tzw. społeczności programistów.

Dość elaboratu o emocjonalnym podejściu do sprawy przejdźmy do sesji na których byłam.

Co, jak i kiedy? IN, NOT IN, EXISTS, NOT EXISTS – praktyczny poradnik - Damian Widera Nie jestem dobra z SQLa, ba często nie wiem co się do mnie mówi w tym języku, jednak sesja była o aspektach praktycznych - co szybciej i sprawniej działa i czego warto używać. Nie ma się nad czym zastanawiać trzeba usiąść nad kodem z tej sesji i dokładnie zapamiętać! Miłym zaskoczeniem była sekcja 'jak czas pozwoli' w której Damian mówił o tym co mi już bliższe a mianowicie wydajności aplikacji pisanej w C# a korzystającej z jakiejś technologi pośredniej dostępu do danych. Damian mówił o Entity Frameworku, który miał ułatwiać programistom do danych, a tymczasem produkuje takie zapytania że z pewnością kiedyś trzeba będzie pochylić się nad kwestią wydajności. [Entity Framework w swoim dziele nie jest odosobniony ;)]

Hakowanie Kinect - Szymon Kobalczyk Wszyscy mówią że po Szymonie ciężko pokazać coś fajniejszego bo brakuje efektu wow. Trudno się nie zgodzić z tym stwierdzeniem po tej sesji. Troszkę o tym co to Microsoft znowu wykupił, jaki algorytm wyuczył (używając potężnych zasobów nie tylko sprzętowych), jak to ślicznie sprzedaje... Ale zaraz to faktycznie działa, potrafi budować trójwymiarowy obraz, śledzić graczy i ich tło, ustalać odległość i parę innych fajnych rzeczy. Być może póki co jest kolejną zabawką ale jeśli dołączyć do tego wyobraźnie developerów ... chyba trzeba się zastanowić jak daleko nam do interfejsów z raportu mniejszości.

MVVM i Windows Phone 7 - jak i po co? - Tomasz Wiśniewsk Kolejny wzorzec projektowy - jak się o nich słucha to z jednej strony ma się zrażenie że są modne, że wszędzie się pojawiają, z drugiej jak się zastanowić to i tak ich używamy nawet o tym nie wiedząc. Tomek bardzo fajnie opowiedział o MVVM pokazując mimochodem parę ułatwiających życie drobiazgów w VS i przypominając o CodePlex. Od razu przychodzi na myśl porównanie z MVC ;) Mnie osobiście w przykładać MVVM zabrakło jakiegoś updatu czy insertu, ale przeciwnikiem zawsze jest czas.

Jak dla mnie bomba ;) czekam na kolejny CodeCamp, a tymczasem niebawem Geek On Tour

MVC2 What's new part 3.

2011-04-08T15:15:00.009+02:00

Areas czyli obszary
Areas pozwalają na rozbicie aplikacji na obszary. Każdy z obszarów będzie miał swój zestaw kontrolerów, widoków i routing. Wszystkie obszary mogą nadal korzystać z katalogu Shared, nadal możemy mieć główny obszar (ten który był dostępny do tej pory).
Dodanie obszaru jest proste: Utworzony zostanie katalog Areas a w nim nasz nowy obszar oraz nowy zestaw katalogów ze strukturą MVC. Została również utworzona klasa typu AreaRegistration. Region zostanie automatycznie zarejestrowany dzięki AreaRegistration.RegisterAllAreas(); który jest wywoływany na Application_Start()

public class SomeNewAreaAreaRegistration : AreaRegistration
{
   /// unikalna nazwa obszaru, wykorzystywana do nawigacji
    public override string AreaName
    {
        get
        {
            return "SomeNewArea";
        }
    }

    /// rejestrujemy routing dla danego obszaru
    /// nie ma domyślnego kontrolera, jednak możemy go bez problemu dodać
    public override void RegisterArea(AreaRegistrationContext context)
    {
        context.MapRoute(
            "SomeNewArea_default",
            "SomeNewArea/{controller}/{action}/{id}",
            new { action = "Index", id = UrlParameter.Optional }
            ,new string[]{"Controllers.SomeNewArea"}
        );
    }
}

W obszarach mogą powtarzać się nazwy kontrolerów, jednak jeśli w tej chwili dodamy sobie do obszaru SomeNewArea kontroler Home dostaniemy błąd ponieważ defaultowy routing nie będzie wiedział gdzie szukać. Musimy mu więc powiedzieć W moim przypadku namespace gdzie znajduje się domyślny kontroler Home to Controllers. Moim zdaniem wydzielenie kontrolerów do osobnej dll zwiększa przejrzystość kodu, a z obszarami jeszcze bardziej.

 public static void RegisterRoutes(RouteCollection routes)
{
   routes.IgnoreRoute("{resource}.axd/{*pathInfo}");

   routes.MapRoute(
     "Default", // Route name
     "{controller}/{action}/{id}", // URL with parameters
     new { controller = "Home", action = "Index", id = UrlParameter.Optional}
     , new string[]{"Controllers"}
     );
}

Teraz możemy dostać się wszędzie wpisując adres, jednak jeśli przejdziemy do obszaru SomeNewArea przestanie działać menu - a to dlatego że obecny zapis menu wskazuje na linki w tym tym samym obszarze a nie obszarze głównym tak jakbyśmy się tego spodziewali.

               
   <%: Html.ActionLink("Home", "Index", "Home")%>
   <%: Html.ActionLink("About", "About", "Home")%>

Musimy dołączyć informacje o obszarze. Jeśli chcemy się dostać do 'głównego' obszaru nazwę pozostawiamy pustą.

 
  
   <%: Html.ActionLink("Home", "Index", "Home", new {area = ""}, null)%>
  
  
   <%: Html.ActionLink("About", "About", "Home", new {area = ""}, null)%>
  
  
   <%: Html.ActionLink("HomeSomeNew", "Index", "Home", 
                              new { area="SomeNewArea"}, null)%>

MVC2 What's new part 2.

2011-04-07T13:33:00.009+02:00

Achronous Controller - asynchroniczne kontrolery
Asynchroniczne wywołania mogą poprawić wydajność aplikacji, jednak zawsze powodują dużo większe skomplikowanie kodu.
W artykule na MSDN wymienione jest kilka punktów kiedy warto używać asynchronicznych wywołań jak np. długo trwające operacje wejścia-wyjścia, inne długo trwające operacje, czy nastawienie na wielowątkowość.

Klasyczny kontroler (z klasycznym przykładem) wywołania z jakiegoś serwisu:

public class HomeController : Controller
{
    public ActionResult Index()
    {
        var client = new News.NewsServieceClient();
        var news = client.GetNewsList();
        return View(news);
    }
}

Aby stworzyć wersje asynchroniczną:

dziedziczymy po AsyncController zamiast zwykłego Controller
funkcję Index (czy też każdą inną) rozbijamy na dwie:
IndexAsync
IndexCompleted
wymieniamy wnętrzności funkcji aby stworzyć wersje async
używamy AsyncManager
Gdy wywołujemy operacje inkrementujemy ilość operacji w AsyncManager za pomocą:
AsyncManager.OutstandingOperations.Increment();
Jeśli były by jeszcze jakieś operacje oprócz przykładowego pobierania wiadomości np. pobieranie wiadomości sportowych, również zinkrementowalibyśmy OutstandingOperations a AsyncManager wiedziałby że są to dwie operacje.
Kiedy zostanie obsłużona funkcja Completed danej operacji wywołamy
AsyncManager.OutstandingOperations.Decrement();
Tym sposobem kiedy zakończą się wszystkie operacje AsyncManager będzie wiedział że należy wywołać IndexCompleted.

A oto wersja asynchroniczna, z dodatkowymi wyjaśnieniami.

  public class HomeController : AsyncController
    {
        //brak zwracanej wartości - tylko przygotowanie operacji
        public void IndexAsync()
        {
            var client = new NewsServiceClient();
            
            //musimy obsłużyć Completed z serwisu który wołamy 
            client.GetNewsItemsCompleted += (sender, args) =>
            {
                // rezultat wykonania przekazujemy do AsyncManager
                // parametry zostaną przekazane do fukcji "IndexCompleted"  
                AsyncManager.Parameters["news"] = args.Result;
                //Informujemy AsyncManager o obecnej ilości operacji 
                AsyncManager.OutstandingOperations.Decrement();
            };

            //Informujemy AsyncManager o obecnej ilości operacji 
            AsyncManager.OutstandingOperations.Increment();
            //serwis który wołamy oczywiście musi obsługiwać wywołania asynchroniczne
            client.GetNewsItemsAsync();
        }
        
        /// funkcja Completed wykonuje jakąś akcję (generuje widok)
        /// na podstawie parametru przekazanego z operacji async
        public ActionResult IndexCompleted(object news)
        {
            return View(news);
        }
    }

MVC2 What's new part 1.

2011-03-29T23:08:00.009+02:00

MVC 2 nowości.
MVC2 ujrzało światło dzienne już jakiś czas temu. Ba już dwa miesiące temu doczekaliśmy się MVC3. Pora uaktualnić wiedzę. Więc krok za krokiem - co nowego w MVC2.
1. Opcjonalne paramety.
.NET 4 wprowadza opcjonalne parametry. MVC2 może czerpać korzyści z tego faktu np.

public ActionResult Index (int Page = 1)
{
  //
}

2. Dostępne są nowe snipety przyspieszające wklepywanie kodu.
3. Action selectors
Action selector filters to określenie atrybutów nadawanych metodom kontrolera, na które zwraca uwagę IActionInvoker szukając metody do wykonania odpowiadającej żądaniu.
W MVC1 atrybutów było dwa:
ActionName - nadpisujący nazwę metody
AcceptVerbs - ogranicza wywołanie metody do wyspecyfikowanego HttpVerb.

[ActionName("Modyfy")]
[AcceptVerbs(HttpVerbs.Post)]
public ActionResult Edit(Contact contact)
{
}

HttpVerbs.Post odpowiada tylko na wywołania Post, które powinny być zarezerwowane dla metod edytujących dane po stronie serwera.
Operacje Get powinny unikać modyfikacji danych, ponieważ mogą one być cachowane.
W MVC2 zapis został uproszczony i mamy HttpPost, HttpGet, HttpPut, HttpDelete, do wykorzystania dwóch ostatnich wymagany jest HttpMethodOverride gdyż standardowo przeglądarki posługują się tylko Get i Post.

[HttpPost]
public ActionResult Edit(Contact contact)
{
}

RequiredHttps może zostać zastosowany na poziomie całego kontrolera bądź dowolnej metody - wykonuje redirect na SSLowy odpowienik strony.

Multidelete z użyciem zmiennej tablicowej

2011-03-05T20:52:00.009+01:00

Przekazanie wielu parametrów na raz do procedury składowanej można załatwić zmiennymi tablicowymi - Table Valued Parameter.
Prezentuje przypadek usunięcia wielu elementów według ich idków, jednak mechanizm jest identyczny np dla insertów updatów czy dowolnych operacji - jednak wtedy zazwyczaj potrzebna są bardziej rozbudowane typy danych (tutaj mam typ który ma tylko jedną kolumne).
Typ z jedną kolumną

CREATE TYPE [dbo].[_ContactIDs] AS TABLE(
 [ID] [bigint] NOT NULL
)

Procedurka która przyjmuje zmienna tablicową i wykorzystuje do operacji usuwania.

SET ANSI_NULLS ON
GO
SET QUOTED_IDENTIFIER ON
GO

ALTER PROCEDURE [dbo].[ContactMultiDelete]
( 
 @TableVariable _ContactIDs READONLY
)
AS
begin tran

delete  from Contact 
from Contact a
inner join @TableVariable t on t.ID = a.ID

commit tran

No i fragment kodu C# wywołującego procedurkę za pomocą ADO. Ważne jest aby DataTable przekazywany do procedurki nazywał się jak zmienna która procedurka oczekuje.

 List toDelete = GetListOfContactToDelete(); 

 //dataTable musi się nazywać tak jak typ tablicowy w sqlu
 DataTable dt = new DataTable("_ContactIDs");
 dt.Columns.Add(new DataColumn("ID"));
 if (toDelete != null && toDelete.Count > 0)
 {
     //przerabiamy listę idków na DataTable
  toDelete.ToList().ForEach(a =>
  {
   DataRow dr = dt.NewRow();
   dr["ID"] = a.ID;
   dt.Rows.Add(dr);
  });

 System.Data.SqlClient.SqlConnection sql1 = new System.Data.SqlClient.SqlConnection(connString);
 System.Data.SqlClient.SqlCommand cmd1 = new System.Data.SqlClient.SqlCommand("dbo.ContactMultiDelete", sql1);
 cmd1.CommandType = CommandType.StoredProcedure;
 //Parametr typu tablicowego
 System.Data.SqlClient.SqlParameter sp1 = cmd1.Parameters.AddWithValue("@TableVariable", dt);
 sp1.SqlDbType = SqlDbType.Structured;
 sql1.Open();
 cmd1.ExecuteNonQuery();
 sql1.Close();

Ale
Nie byłabym sobą gdybym gdzieś nie znalazła ale. Nie wiem na ile to ale jest prawdziwe gdyż sama nie sprawdziłam, jednak jest cokolwiek niepokojące.
Mianowicie wywołania takie mogą powodować problemy wydajnościowe ze względu na każdorazowe kompilowanie planu wykonania procedury.
Tutaj więcej info:
Using ADO.NET SqlDbType.Structured TVP (Table Valued Parameters) causes SQL Compilation for every call;
The interesting case of TVPs and plan compilation

I jeszcze na zakończenie mały art z technet o tablicach tymczasowych i zmiennych tablicowych

'Spłaszczanie' listy do opisu oddzielonego przecinkami

2011-03-04T23:40:00.008+01:00

Jakby to nazwać ? Problem jest taki: mamy np 10 kontaktów spełniających jakieś nasze wymagania i chcemy wyświetlić ta informacje w postali listy nazwisk oddzielonych przecinkami.
C#

        StringBuilder sb = new StringBuilder();
        m_ContactList.ToList().ForEach(c => sb.Append(c.FirstName + "; "));
        m_FirstNameDecription = sb.ToString();

SQL

--1
Select top 10 FirstName from Contact Where SexID =1


--2
select top 1  a from Contact cross apply (
 select top 10 convert( nvarchar(100) , c.FirstName) + ', ' 
   from Contact c
   where c.SexID =1
  for xml path ('')
 ) e (a)

Wynik z SQLa

--1
FirstName
---------------------------------------------------------------------------
Václav
Lubomír
Viktor
Karel
Vlastimil
Aleš
Milan
Vilém
František
Roman

(10 row(s) affected)


--2
a
---------------------------------------------------------------------------

Václav, Lubomír, Viktor, Karel, Vlastimil, Aleš, Milan, Vilém, František, Roman, 

(1 row(s) affected)

nHibernate named queries

2011-03-03T22:31:00.017+01:00

nHibernate named queries Czasem wymagania biznesowe skłaniają programistów do tworzenia bardzo skomplikowanych powiązań między obiektami / zapytań.
Aby mieć je w jakimś 'przewidywalnym miejscu a nie rozrzucone po kodzie możemy użyć < query/> w mappingu.
Query jest niezależne od Class.

< ?xml version="1.0" ?>
< hibernate-mapping xmlns="urn:nhibernate-mapping-2.2" schema="dbo"  >
  < class name="OH.BusinessObjects.Subject, BusinessObjects" table="Subject" where="IsDeleted = 0" dynamic-update="false" dynamic-insert="false" >
   < id name="ID" column="ID" type="long" unsaved-value="0">
      < generator class="identity"/>
    < / id>
  < / class>

  < query name="qSubjectByName">
       from Subject s
       where s.Name like :name
  < / query>

< / hibernate-mapping>

Wywołanie mogło by być w ten deseń:

IQuery query = Session.GetNamedQuery("qSubjectByName");
query.SetParameter("name","SomeName");
var list = query.List< Subject>();

Ale co jeśli powiązania pomiędzy tabelami nie są tak oczywiste aby móc z nich skorzystać w nHibernate. Być może powiązania są tylko logiczne bez kluczy obcych. Lub nasze zapytanie jest na tyle skomplikowane że warto użyć SQLa aby go zoptymalizować.
Mamy < sql-query />

< ?xml version="1.0" ?>
< hibernate-mapping xmlns="urn:nhibernate-mapping-2.2" schema="dbo"  >
  < class name="OH.BusinessObjects.Subject, BusinessObjects" table="Subject" where="IsDeleted = 0" dynamic-update="false" dynamic-insert="false" >
   < id name="ID" column="ID" type="long" unsaved-value="0">
      < generator class="identity"/>
    < / id>
  < / class>

  < sql-query name="qMediumSubjecList"> 
    < return alias="s" class="OH.BusinessObjects.Subject, BusinessObjects"/> 
    < ![CDATA[
             SELECT s.* 
             FROM Subject s
             inner join SubjectAddress sa on sa.SubjectID = s.ID and s.IsCurrent=1   and s.IsDeleted = 0 and sa.IsDeleted =0
             INNER JOIN Contact c ON sa.SelfInstanceGUID = c.SubjectAddressSelfInstanceGUID and c.IsDeleted=0
             INNER JOIN Medium m on c.MediumID = m.ID and m.IsDeleted =0
             WHERE 
                   m.ID = :mediumID
     ]]> 
  < / sql-query> 
< / hibernate-mapping>

Kluczowe jest [CDATA[ które zawiera dowolne zapytanie SQL.
Kolejnym fajnym elementem jest return któremu z łatwością możemy określić klasę której się spodziewamy jako wyniku.
Wywołanie jest równie łatwe jak poprzednio

   IQuery query = Session.GetNamedQuery("qMediumSubjecList"); 
   query.SetInt64("mediumID", MediumID); 
   var list = query.List< Subject>();

Możemy też zwrócić pojedyncze kolumny

 < sql-query name="qSubjectLockingInfo"> 
   < return-scalar column="LastChangeDate" type="datetime"/> 
   < return-scalar column="LockedSessionID" type="Guid"/> 
   < ![CDATA[
            SELECT m.LastChangeDate AS LastChangeDate 
                 , m.LockedSessionID AS LockedSessionID
            FROM Subject m 
            WHERE m.ID = :subjectID
   ]]> 
 < / sql-query>

A jeśli będziemy posiadać klasę z odpowiednimi dwoma propercjami - możemy przetransformować wynik na klasę i transformer.

  public class LockingInfo
    {
        public virtual DateTime LastChangeDate
        {
            get;
            set;
        }

        public virtual Guid? LockedSessionID
        {
            get;
            set;
        }
    }


    public class LockingInfoResultTransformer : IResultTransformer
    {

        #region IResultTransformer Members

        public IList TransformList(IList collection)
        {

            return collection == null ? null : collection.OfType< LockingInfo>().ToList();
        }

        public object TransformTuple(object[] tuple, string[] aliases)
        {
            if (tuple == null || tuple.Length == 0 || aliases == null || aliases.Length == 0)
            {
                return null;
            }

            LockingInfo ret = new LockingInfo();
            for (int i = 0; i < aliases.Length; i++ )
            {
                switch (aliases[i])
                {
                    case "LastChangeDate": ret.LastChangeDate = (DateTime)tuple[i];
                        break;
                    case "LockedSessionID": ret.LockedSessionID = (Guid?)tuple[i];
                        break;
                }
            }
            return ret;
        }

        #endregion
    }

    Query query = session.GetNamedQuery("qSubjectLockingInfo"); 
    query.SetInt64("subjectID", ID); 
    query.SetResultTransformer(new LockingInfoResultTransformer()); 

    LockingInfo lockInfo = query.UniqueResult< LockingInfo>();

Na koniec link do dokumentacji tutaj. i słowo o LinqToSQL tuta znajdziemy wpis o nazwanych query w LinqToSQL wydaje się jednak że można to porównać do < query> z nHibbernata, natomiast nie udało mi się znaleźć odpowiednika < sql-query>.

Problem ograniczenie 2100 parametrów.

2011-03-02T22:32:00.009+01:00

Przy problemie 2100 parametrów w LinqToSQL zrodziły się we mnie wątpliwości czy powiedzenie że każdy kod został już napisany i wystarczy go znaleźć jest prawdziwe.
Ale w czym rzecz. Komu by przyszło do głowy wpisywać przeszło dwa tysiące parametrów? Być może nie jest to wygodne rozwiązanie jeśli piszemy warunek
Name like 'a' Or Name like 'b'
Ale jeśli weźmiemy Contains (czyli po Sqlowemu IN) i np zestaw IDków lub GUIDów to już nie jest takie niedorzeczne.

private IQueryable GetList()
{
     ContactDataContext cdc = new ContactDataContext(GlobalVariables.ConnectionString);
     cdc.ObjectTrackingEnabled = false;

     long[] ids = new long[]{1,2,...,2200};            
     var result = from cl in cldc.ContactLists
                  where !cl.IsDeleted
                        && ids.Contains(cl.ID)
                  select cl;
          return result;
}

KaBum.
Rozwiązanie znalazłam tutaj - jedyne znalezione rozwiązanie.
Idea
No przecież idealnie było by mieć nasz zbiór idków w jakiejś tabeli i się do niej join'ąć.
Problem
Listę idków mamy po stronie aplikacji a przecież zapytanie wykona się po stronie bazy danych więc listę trzeba przetransportować do bazy.
Rozwiązanie
Banał - wysłać listę do bazy, ale skoro nie możemy jako parametry to jak?
Stwórzmy jeden parametr typu XML i zapiszmy w tabelce tymczasowej - dzięki temu będziemy mieć się do czego join'ować z aplikacji.
Great. Rozwiązanie działa.
Ale
Okazało się że operacja dominująca w tym rozwiązaniu czyli Insert działa bardzo wolno. Praktycznie przy 2,5 tys rowków był to czas rzędu 20 sekund co praktycznie wyklucza rozwiązanie.

Dzięki wsparciu kolegi o wiedzy z SQLa znacznie większej niż moja, okazało się że wystarczy pominąć tabelkę tymczasową.
Oto pełne rozwiązanie.

ALTER FUNCTION [dbo].[udf_ParseIDs]
(@ids xml)
RETURNS --@temp
--TABLE(Id bigint)
--BEGIN
--  INSERT INTO @temp(id) -- ten insert był zbyt kosztowny!

table as return(
  SELECT
   Id.value('.', 'bigint') as ID
  FROM
   @ids.nodes('/ArrayOfLong/long')  list(id)
  --RETURN
)

private IQueryable GetList()
{
     ContactDataContext cdc = new 
                             ContactDataContext(GlobalVariables.ConnectionString);
     cdc.ObjectTrackingEnabled = false;
       
     long[] ids = new long[]{1,2,...,2200};  
     System.Xml.Linq.XElement  serialized = GetIDsAsXml(ids);
     var result = from c in cdc.ContactLists
                  join ids in cdc.udf_ParseIDsMediaPlan(serialized)
                  on c.ID equals ids.ID
                  where !c.IsDeleted &&
                  select c;
     return result;
}

///Stworzenie elementu xml z listy longów
public static XElement SerializeGuidList(IList ids)
{
    using (var sw = new System.IO.StringWriter())
    {
        var guidArraySerializer = new XmlSerializer(typeof(long[]));
        guidArraySerializer.Serialize(sw, ids.ToArray());
        using (var sr = new System.IO.StringReader(sw.ToString()))
        {
            return XElement.Load(sr);
        }
    }
}

A to już efekt przechwycony profilerem (troszkę przycięty xml):

declare
@p3 xml 
set
@p3=convert(xml,N'135101213141517182225262829303233343536383940414445474850525457586061626364656673747778798083848586878889909192939495969798') 
exec
sp_executesql N'SELECT [t0].[ID], [t0].[CreatedBy], [t0].[CreateDate], [t0].[IsDeleted] 
FROM [dbo].[Contact] AS [t0]
INNER JOIN [dbo].[udf_ParseIDs](@p0) AS [t1] ON ([t0].[ID]) = [t1].[Id]
ORDER BY [t0].[ID]'
,N'@p0 xml',@p0=@p3

Ciekawy problem i ciekawe rozwiązanie (i szybkie).

Enum to List

2010-08-31T23:32:00.005+02:00

Konwersja Enum do List. Zawsze zapominam jak to się robi a to tak prosta sprawa.

IList< DayOfWeek > listDayOfWeek = new List< DayOfWeek >();
var dic = Enum.GetValues(typeof(DayOfWeek)) //pobiera wszystkie wartości z danego typu
           as IEnumerable< DayOfWeek >; //!! najważniejszy punkt programu

// a teraz dodajmy warunek że nasza lista ma być.. np bez niedzieli
listDayOfWeek = dic.Where(d=>d!= DayOfWeek.Sunday).ToList();

JavaScript + Debug + VS2008 +IE8

2010-08-31T23:07:00.004+02:00

Debugowanie aplikacji ASP w Visual Studio 2008 z użyciem IE8 może być denerwujące, a nawet uciążliwe. A to za sprawą tymczasowych skryptów (i innych dynamiczne dokumenty) które skaczą w solutionie (a przy okazji spowalniają proces debugu).
Jeśli używamy powyższej kombinacji to debugowanie skryptów jest default = ON i nie ma opcji jego wyłączenia.
Jest kilka obejść tego problemu tutaj
Najprostszym rozwiązaniem jest zainstalowanie Silverlight Tools i zaznaczenie opcji debugowania Silverlighta (opcja na samym dole po prawej). Dlaczego to pomaga? debugger nie potrafi na raz debugować Silverlighta i JavaScriptów.
Proste a przydatne

Kopiowanie POCO

2010-08-09T22:48:00.007+02:00

Kopiowanie obiektów mogło by się wydawać prostą sprawą, jednak powracając do podstaw języka przypomnimy sobie o referencjach.
Na początek przytocze bardzo fajny i pomocny artykuł Copying, Cloning, and Marshalling in .NET Powyższy artykuł wspomina o tworzeniu płytkiej oraz głębokiej kopi.

Aby wykonać płytką kopie nie trzeba wiele wysiłku ponieważ dostępna jest metoda MemberwiseClone
public virtual MyCloneableClass Clone()
{
    // płytka kopia klasy
    MyCloneableClass x =  this.MemberwiseClone() as MyCloneableClass;
}

Po zrobieniu płytkiej kopi obiektu możliwe jest oczywiście zrobienie kopi wszystkich obiektów będących propercjami obiektu kopiowanego w celu uzyskania głębokiego kopiowania.
Można znaleźć kolekcje - Listę w propercjach obiektu korzystając z reflection.

public void Funcky (BusinessObject c)
{
                var p = c.GetType().GetProperties();
                foreach (PropertyInfo pro in p)
                {
                    MethodInfo mi = pro.GetGetMethod();
                    ICollection collection = mi.Invoke(c, null) as ICollection;
                    if (collection != null)
                    {
                        IEnumerator iter = collection.GetEnumerator();
                        while (iter.MoveNext())
                        {
                            if (iter.Current is BusinessObject)
                            { 
                                //Do something smart
                                //np płytką kopie obiektu
                            }
                        }
                    }
                }
}

Innym wyjściem jest napisanie funkcji serializującej i deserializującej obiekt kopiowany. Pamiętajmy o oznaczeniu klasy jako serializowalna.

  [Serializable]
  public class MyCloneableClass {}

  public T DeepCopy< T >() 
  {
        MemoryStream memoryStream = new MemoryStream();
        BinaryFormatter binaryFormatter = new BinaryFormatter();
        binaryFormatter.Serialize(memoryStream, this);
        memoryStream.Seek(0, SeekOrigin.Begin);
        T objectCopy = (T)binaryFormatter.Deserialize(memoryStream);
        memoryStream.Close();
        return objectCopy;
  }

Z takim głębokim kopiowaniem należy ostrożnie postępować jeśli używamy jakichś obiektów które są leniwie ładowane ;)

Dziedziczenie a nHibernate/LinqToSql

2010-08-09T22:36:00.000+02:00

Dziedziczenie może byc realizowane na wiele sposobów. Dziś:
Table per class hierarchy - czyli wspólna tabela z dyskryminatorem
Załóżmy że mamy dwie klasy które docelowo mają różnić się tak naprawdę paroma polami (np każda z nich ma 5 swoich pól reszta jest wspólna). Najlogiczniejszym wyjściem jest dziedziczenie z klasy bazowej zawierającej wspólne pola.
Przy tak niewielkiej ilości pól nie-wspólnych dobrze jest mieć (naprawdę z wielu praktycznych powodów) jedną tabelę w bazie danych dla obu klas.
Aby przenieść całą sytuację do nHibernata lub linqa potrzebne jest dodatkowe pole tak zwany dyskryminator dzięki któremu będziemy wiedzieli po stronie bazy danych z którym typem klasy mamy do czynienia.

Moją klasą bazową będzie Invoice, natomiast dziedziczące InvoiceIssued oraz InvoceReceived. W nHibernate cała sprawa sprowadza się jak zawsze do dobrego pliku mapowania

Słówko o dyskryminatorze tutaj. W pliku mapowań nHibernata nie możemy mieć dwa razy tego samego pola, dlatego też nie możemy mieć np oneToOneID oraz kolekcji oneToOne. Nie możemy mieć również propercji odwołującej się do tego samego pola w bazie na którym bazuje dyskryminator. Oczywiście po typie klasy wiemy z czym mamy do czynienia jednak czasem warto coś takiego wiedzieć również na poziomie klasy bazowej ja zastosowałam redundantne pole, choć zapewne rozwiązań jest wiele.

//kontunuując poprzedni fragment kodu
 
//... all common properties

I to by było na tyle. Nie ma żadnej filozofii. Ponieważ klasy mamy trzy Invoice, InvoiceIssued, InvoiceReceived - możemy się nimi dowolnie posługiwać.
Nie ma też żadnej filozofii w pobieraniu obiektów/list. nHibernatowi jest wszytko jedno czy chcemy pobrać sobie klase Invoice czy InvoiceIssued. O nic więcej nie trzeba się martwić (no chyba że o utrzymanie redundantnych pól w atomowej jedności - ale to przecież tylko w wypadku gdy sami tak zadecydujemy).

var Invoice i =Session.Get(ID);
var InvoiceReceived ir =Session.Get(ID);

To teraz to samo zadanie w LinqToSql.
Ponieważ mamy tutaj możliwość przeciągnij upuść pozmieniaj - przeciągamy sobie tabelkę a powstała klasa będzie naszą bazową. (Z przyczyn realnego użycia projektowego klasy tym razem nazywają się InvoiceList, InvoiceIssuedList, InvoiceReceivedList). Należy dodać klasy które będą dziedziczyć z bazowej, oznaczyć relacje a następnie wyciąć specyficzne propercje i przenieść do odpowiednich klas.
W klasach dziedziczących konieczne jest wskazanie które pole będzie dyskryminatorem -Discriminator Property oraz jaka wartości dyskryminatora jest odpowiednia dla danej klasy -Derived Class Discriminator Value
Ważna sprawa - jedna z klas dziedziczących musi być defaultowa - należy określić wartość Inheritance Default.
Związane jest to z generowanymi zapytaniami sql. Choć pewnie chcielibyśmy często inaczej to LinqToSql dla klas dziedziczących zadaje zapytanie sql
PoleDyskryminatora='kodDyskryminatora' jeśli klasa nie jest default oraz
PoleDyskryminatora<>'kodDyskryminatora' jeśli klasa jest default.
(Przyznaje że przypadek testowany był dla dwóch klas dziecziczących być może w przypadku większej ilości klas jest inaczej.)

Było mi ciężko do tego wszystkiego dojść z wizualnego 'ułatwiacza' pracy, dlatego chciałam przedstawić części wygenerowanego pliku mapowań gdzie wszytko jest czarno na białym (no może kolorowo na szarym ale to kwestia ustawień).

[Table(Name="dbo.Invoice")] 
[InheritanceMapping(Code="Ou", Type=typeof(InvoiceIssuedList), IsDefault=true)] 
[InheritanceMapping(Code="In", Type=typeof(InvoiceReceivedList))] 
public partial class InvoiceList : INotifyPropertyChanging, INotifyPropertyChanged 
{
//...
  [Column(Storage="_InvoiceTypeCode", DbType="NVarChar(2) NOT NULL", CanBeNull=false, UpdateCheck=UpdateCheck.Never, IsDiscriminator=true)] 
  public string InvoiceTypeCode 
  {
    get 
     {
       //...
     }
    }
  }
//...
}

public partial class InvoiceIssuedList : InvoiceList 
{
//...
}

public partial class InvoiceReceivedList : InvoiceList 
{
//...
}

Ostatnia sprawa to wyciągnięcie z Linq'a tego co akurat byśmy chcieli.

public
IQueryable GetInvoiceIssuedList() 
{
InvoicingListLinqDataContext context = new InvoicingListLinqDataContext(ConnectionStrings[GlobalVariables._DATABASE]); 
context.ObjectTrackingEnabled = false; 
var ret = from s in context.InvoiceLists. //...

I oto zdziwienie - w contexcie nie ma InvoiceReceivedList ani InvoiceIssuedList. Jest jedynie InvoiceLists Okazuje się że należy odpytać kontekst o InvoiceLists dodatkowo podając typ który tak naprawdę chcemy wyciągnąć.

public
IQueryable GetInvoiceIssuedList() 
{
  InvoicingListLinqDataContext context = new InvoicingListLinqDataContext(ConnectionStrings[GlobalVariables._DATABASE]); 
  context.ObjectTrackingEnabled = false; 
  var ret = from s in context.InvoiceLists.OfType() 
  where !s.IsDeleted 
  select s; 
  return ret; 
}

Z mojego punktu widzenia przyjemniejsze rozwiązanie stanowi nHibernate - jednak nad gustami się nie dyskutuje ;)

Linq nHibernate i DevExpress grid z ServerMode

2010-07-22T23:26:00.007+02:00

Co innego poznawać technologie na prostych przykładach a co innego zmierzyć się z konkretnym problemem.
Windowsowy grid od DevExpressa ma jedną bardzo ciekawą i przydatną funkcjonalność - ServerMode. A polega to na tym że jeśli grid jako dataSource ma podpięty LinqDataSource i ustawioną propercje ServerMode, to sam sobie radzi z dynamicznym stronicowiem czyli zaciąga sobie tylko dane które aktualnie wyświetla.
Fajnie. Dodajmy do tego wyszukiwanie (oczywiście tego wbudowanego do grida aby wszytko razem działało), i jeszcze jeden drobny szczegół - normalizacje bazy danych.
Taka mała struktura w której Nazwa subiekta przechowywana jest w osobnej tabeli. Chcemy więc wyświetlić dane z tabeli parenta oraz nazwę z tabeli childa (tak naprawdę powiązannie będzie 1:1 zawsze tylko jeden child jest aktualny).
Skoro tylko jeden child jest aktualny można by więc zrobić propercję na poziomie parenta, która będzie zwracać Name z childa.
Tworzymy więc partial class dla naszego Subject i dopisujemy:

public string Name
{
    get{ return SubjectNameNIPs.DefaultIfNull(new SubjectNameNIP()).FirstOrDefault().Name;}
}

Takie rozwiązanie działa. Wprawdzie nie wypróbowałam wyszukiwania po takim atrybucie, jednak to by było i tak za proste ;)

SubjectListLinqDataContext context = new SubjectListLinqDataContext(ConnectionStrings[DATABASE_NAME]); 
context.ObjectTrackingEnabled = false;

Właściwość ObjectTrackingEnabled = false sygnalizuje DataContext żeby nie pamiętał zmian jakie zachodzą w obiektach. Z jednej strony zyskujemy dodatkowy przyrost wydajności dla list które same w sobie nie wymagają pamiętania stanu z drugiej strony... umożliwiamy odświeżenie listy po modyfikacji obiektu inną metodą niż przy użyciu linqa.
Jednak Name - przestaje działać.
Dzieje się tak ponieważ jeśli ObjectTrackingEnabled = false to również DeferredLoadingEnabled = false i wtedy aby załadować childy pozostaje LoadWith
Od razu analogiczną sytuacją wydała mi się nHibernatowa StatelessSession.
Spróbujmy więc LoadWith

SubjectListLinqDataContext context = new SubjectListLinqDataContext(ConnectionStrings[DATABASE_NAME]); 
context.ObjectTrackingEnabled = false;
var lo = new System.Data.Linq.DataLoadOptions();
lo.LoadWith<
SubjectList>(a => a.SubjectNameNIPs);
,context.LoadOptions = lo;

Sukces. Przefiltrujmy po polu Name... porażka.
Grid nie potrafił zadać zapytania, za bardzo mnie to nie dziwi szczególnie jeśli warunek wyboru aktualnego childa jest bardziej skomplikowany.
Moje pomysły się wyczerpały, dlatego logika tego połączenia została przeniesiona do bazy danych w postaci ComputedColumn dla którego formułę ustawić należy na wywołanie funkcji zwracającej Name z tabeli childów.
Najszybszym rozwiązaniem (jeśli chodzi o wykonywanie zapytania na bazie) była by redundancja danych.
Oczywiście można pisać własne selecty dla LinqToSql bądź widoki na bazie, jednak poszukiwane było rozwiązanie bardzo szybkie w realizacji a przeciągnij i ciesz sie DataContext wygłądało najbardziej obiecująco bez konieczności przeróbek.
A gdzie w tm wszystkim jest nHibernate?
Otórz w pliku mapowania nHibernate powiada opcje Formula

Jeśli jedynym twoim narzędziem jest młotek każdy problem wygląda jak gwóźdź.
Ja powiększyłam zasób różnorodnych gwoździ.

Params

2010-03-27T21:39:00.004+01:00

Params

public static void UseParams(params int[] list)
    {
        for (int i = 0; i < list.Length; i++)
        {
            Console.Write(list[i] + " ");
        }
        Console.WriteLine();
    }

public void CallUseParams()
{
    UseParams(1, 2, 3, 4);
}

Koder na wspomagaczach

2010-02-22T20:55:00.005+01:00

Widziałam kilka prezentacji gdzie zachwycano się wspomagaczami takimi jak Resharper.
Postanowiłam sprawdzić na własnej skórze. Resharper ze względu na reklamę środowiskową oraz CodeRush ze względu na używanie DevExpressowych kontrolek.
Pobrały się wersje demo, zainstalowały. Być może to są fajne narzędzia, z wszelkich prezentacji można się dowiedzieć o ich tysiącu możliwości ... Ale nie oszukujmy się narzędzia nie są darmowe a ilość opcji powoduje że większość czasu w którym demo jest aktywne trzeba by poświęcić na zapoznanie się ze skrótami.
W dodatku VS2010 też wprowadza pod tym względem troszkę udogodnień jak moje ulubione wyszukiwanie po wielbłądzich garbach.
Projekt zarzuciłam.
Ostatnio jednak wpadłam przypadkiem na telerikową betę JustCode. Bety są darmowe ;)

Być może nie jest to mega rozbudowane narzędzie - ale dlatego odrzuciłam poprzednie. Opcji nie ma wiele: wielbłądzie wyszukiwanie, zaznaczanie użyć zmiennej, skakanie (moje ulubione ostatnio skakanie interfejs - implementacja).
Jak na bete narzędzie jest całkiem sprytne, jak do tej pory jeszcze się nie pomyliło znajdując za to błędny np niezamkniętych znaczników html w projekcie ASP. Przy okazji nie jest aż tak pamięciożerne a i nie zakłóca zwyczajnej pracy.

Warto spojrzeć i tylko czekać aż telerik zrobi jakaś fajną promocje powiązana z MSDN ;) Update: z wersją 2010Q1 beta zmieniła się w wersje płatną. Coż biorąc pod uwagę to że firmy nie inwestują w takie narzędzia bo i po co 200$ jest poza zasięgiem, szczególnie biorąc pod uwagę ceny resharpera.

Enum

2010-02-22T19:56:00.005+01:00

Bryczka z flagami

    public enum Kolorki
    {
        None ,
        Black ,
        Red ,
        Green ,
        Blue 
    };

Koń jaki jest każdy widzi. A co jeśli byśmy chcieli mieć bryczkę z kiloma końmi?
Pamięć przywiodła mi myśl o bitach, ale pomyślałam sobie - że niby nie ma czegoś nowszego i elegantszego?

   [FlagsAttribute] 
    public enum Kolorki
    {
        None ,
        Black ,
        Red ,
        Green ,
        Blue 
    };
    //Kolorki.Green = Kolorki.Black | Kolorki.Red

Świetnie bryczka z flagami. Tylko że:
po wybraniu konika "zielonego" dostajemy - parę "czerwony, czarny", a to z powodu tego że możliwości ponumerują się po kolei.
Więc wracam do opcji bitowej.

  public enum Kolorki
    {
        None = 0,
        Black = 1,
        Red = 2,
        Green = 4,
        Blue = 8
    };

Świetnie zielony jest zielony. Ponieważ wartości na siebie nie nachodzą.
Jednak Black | Green daje ... 5

   [FlagsAttribute] 
    public enum Kolorki
    {
        None = 0,
        Black = 1,
        Red = 2,
        CzarnoCzerwony = Black | Red,
        Green = 4,
        Blue = 8
    };

Dopiero połączenie opcji daje pożądane od początku efekty, więcej nawet możemy sobie deklarować pośrednie wartości.
Hmm no tak ale teraz trzeba jakoś się dostać do wartości w zmiennej, ponieważ zazwyczaj chcemy się dowiedzieć czy coś jest konkretnego koloru.
Z odsieczą przychodzą operacje bitowe.

public bool EnumVariableContains(Kolorki combined, Kolorki checking)
{
     return ((combined & checking) == cheking);
}

Pozostaje kwiestia pozbycia się jednego ze złączonych kolorków:

 private void SomeSome()
{
   Kolorki c = Kolorki.Green | Kolorki.Red;
   //nie chcemy czerwonych
   c = c & ~Kolorki.Red
}

Na zakończenie link to malej dyskusji StackOverFlow i innego posta gdzie łądnie narysowano bitki ;) Wimdows.Net

nHibernate associations introduction

2009-09-17T21:03:00.010+02:00

Mapowanie relacji pomiędzy tabelami na asocjacje klas to dusza ORMow.
To przy okazji najbardziej problematyczne zagadnienie.
Zagadnienie relacji jest szerokie jak rzeka i nie sposób opisać wszystkich przypadków. Najważniejsze z mojego punktu widzenia jest jednak zrozumieć sedno sprawy, zrozumienia tego brakowało przy moich pierwszych próbach i przyznam że zjadło mi to wiele godzin.

Dzięki zastosowaniu klas POCO możemy posługiwać się niedostępnymi dla modelu DataSetów kolekcjami i powiązaniami między nimi. Musimy jednak pamiętać o tym że:
asocjacje w nHibernate są z natury skierowane jednokierunkowe.

Powiązanie powyższych klas to dla nHibernate dwa zupełnie osobne powiązania Bid -> Item oraz Item -> Bid.
To dalej oznacza że przypisania bid.Item = item oraz item.Bids.Add(bid) to dwie oddzielne operacje.

Modelując powyższe klasy będziemy mieli taki oto przykład.
Na początek proste jednokierunkowe powiązaniemany-to-one

public class Bid 
{
  ...
  private Item item;
  public Item Item 
  {
    get { return item; }
    set { item = value; }
  }
...
}

Oraz plik XML

...

Kolumna ITEM_ID tabeli BID jest kluczem obcym do klucza głównego tabeli ITEM.

Do czasu kiedy powiązania pozostają jedno -kierunkowe bardzo prosto korzysta się z nHibernata nie zdając sobie nawet sprawy z tego co może się dziać gdzie głębiej.
Ale czy nie było by użytecznym mieć również powiązanie w drugą stronę? Oj było by, a w aplikacjach opartych na czysto microsoftowych kontrolkach aspowych nie wyobrażam sobie żeby można było nie mieć dwukierunkowych powiązań.

Tak więc stwórzmy powiązanie w drugą stronę one-to-many.

public class Item 
{
  ...
  private ISet bids = new HashedSet();
  public ISet Bids {
    get { return bids; }
    set { bids = value; }
  }
  public void AddBid(Bid bid) 
  {
    bid.Item = this;
    bids.Add(bid);
  }
...
}

...

Mapowanie kolumny określone elementem jest to kolumna klucza obcego w tabeli BID.
Dla obu asocjacji została określona ta sama kolumna klucza obcego.
Teraz mamy dwie różne jednokierunkowe acjocjacje do tego samego klucza obcego.
I to jest oczywiście problem jeśli spróbujemy zrobić jakąś operację zapewne dostaniemy błąd z serii "Próba modyfikacji obiektu przypisanego do innej sesji". Wynika to z faktu że mając dwie różne asocjacje mamy dwie różne reprezentacje tej samej wartości klucza w pamięci - a co za tym idzie dwie różne zmiany i konflikt.
nHibernate sam z siebie NIE wykrywa faktu że te dwie zmiany dotyczą tej samej kolumny w bazie danych. Musimy powiedzieć nHibernatowi że te dwa powiązania jednokierunkowe to jedno powiązanie dwukierunkowe. A wystarczy do tego atrybut INVERSE

...

Deklarując atrybut INVERS="true" (domyślnie oczywiście false) wyraźnie wskazujemy która końcówka tej asocjacji ma być synchronizowana z bazą danych. W tym przypadku mówimy że do bazy propagowane mają być zmiany w obiekcie Item natomiast zmiany w kolekcji bids mają być ignorowane. Zapis item.Bids.Add(bid) nie będzie miał żadnego efektu w składnicy danych, ponieważ domyślną wartością kolejnego atrybutu jest "none" (chyba że wywołamy sobie na tym obiekcie ISession.Save()).

...

Aby zmiany dokonane w Bids były propagowane do bazy musimy ustawić atrybut CASCADE="save-update" (możliwe jest również "all-delete-orphan" przydatne przy relacjach parent-child).
Atrybut CASCADE mówi nHibernatowi aby zapisał do bazy każdy nowy obiekt Bid jeśli Bid jest 'składnikiem' Item.

Definiowania meta danych mapowania

2009-09-16T21:00:00.004+02:00

Lepiej będzie tu zawrzeć orginalną definicje metadanych
ORM tools require a metadata format for the application to specify the mapping between classes and tables, properties and columns, associations and foreign keys, .NET types and SQL types. This information is called the object/relational mapping metadata. It defines the transformation between the different data type systems and relationship representations.
Omawiać będę tylko mapowanie poprzez XML (możliwe jest jeszcze mapowanie poprzez atrybuty) ponieważ jest ono stosowane w projekcie w którym pracuje.
Przykładowy xml mapowania – plik taki powinien mieć rozszerzenie hbm.xml czyli np. Category.hbm.xml oraz musi być włączony do projektu .net jako Embedded Resource

Property mapping
Mapowanie property zazwyczaj zawiera nazwę property, nazwę kolumny w bazie danych i może mieć jeszcze kilka innych atrybutów, jednak nie są one już konieczne. Zalecane jest stosowanie not-null w celu walidacji danych przed wysłaniem do bazy. Typ określany jest na podstawie typu property za pomocą reflection – jeśli nie zostanie podany.
Przykładowe mapowanie propercji:

Oczywiście jest wiele dalszych możliwości jednak w większości przypadków proste propercje są wystarczające, przynajmniej narazie ;)

Możemy sterować zapisem danej propercji do bazy

Powyższa property nie zostanie nigdy zmodyfikowana w bazie (nie pojawi się ani w Insercie ani w Updacie)

Być może przydatnym może okazać się poniższe porównanie.




...



=====



...

Czyli możemy sobie zadeklarować domyślny assembly i namespace dla klasy lub powtarzać pełną nazwę za każdym razem.
Kolejnym krokiem są asocjacje

POCO

2009-09-16T20:18:00.008+02:00

Ostatnio wrzuci mnie w projekcik z którym z woli klienta dostęp do bazy realizowany jest z wykorzystaniem nHibernata
Troche więc o nHibernacie aby nie umkneło na przyszłość.
Na początek
POCO = Plain Old CLR Object
Czyli proste niezwiązane klasy zawierające zazwyczaj proste property.
NHibernate nie wymaga nawet aby klasa była serializowalna wymaga jedynie domyślnego bezparametrowego konstruktora oraz publicznych property wyrażających asocjacje między klasami POCO.
Klasy POCO są reprezentacją modelu fizycznego, trzeba przestrzegać kilka zasad, rozważmy więc poniższy przykład. To asocjacja jeden-do-wiele a przypadkiem jeszcze do siebie samego.

public class Category : ISerializable 
{
   private string name;
   private Category parentCategory;
   private ISet childCategories = new HashedSet();
   public Category() { }
   ...
}

Aby zaimplementować powiązanie potrzebujemy dwóch atrybutów parentCategory implementujące końcówkę‘jeden’ połączenia oraz childCategories – atrybut kolekcja implementujący końcówkę ‘wiele’.

public ISet ChildCategories 
{
   get { return childCategories; }
   set { childCategories = value; }
}
public Category ParentCategory 
{
   get { return parentCategory; }
   set { parentCategory = value; }
}

Dodawanie childa Categoty wyglądała by tak

Category aParent = new Category();
Category aChild = new Category();
aChild.ParentCategory = aParent;
aParent.ChildCategories.Add(aChild);

Dobrze jest systematyzować takie dodawanie połączeń w procedury z wiadomych powodów

public void AddChildCategory(Category childCategory) {
if (childCategory.ParentCategory != null)
childCategory.ParentCategory.ChildCategories
.Remove(childCategory);
childCategory.ParentCategory = this;
childCategories.Add(childCategory);
}

Zawsze w takim przypadku muszą być wykonane dwie akcje:
- property parent musi zostać ustawione dla obiektu child
- obiekt child musi zostać dodany do kolekcji childów parenta.

Wynika to z faktu że NHibernate nie zarządza sam z siebie asocjacjami więc jeśli chcemy stworzyć lub zmienić jakąś asocjacje to należy zrobić tyle ile byśmy zrobili bez NHibernata. Obiekt powinien być tak napisany aby przechodzić testy jednostkowe, więc wszystkie asocjacje muszą zostać przypisane na poziomie obiektu. Jeśli asocjacja jest dwukierunkowa oba kierunki muszą zostać uzupełnione.

MVC - V jak Widok - Edycja, podgląd, dodawanie

2009-06-22T00:47:00.006+02:00

Widok - edycja oraz dodawanie
Oprócz opisanych wcześniej list musimy jeszcze operować na poszczególnych rekordach. Mamy do dyspozycji Create, Details, Edit z standardowych templatów. O ile dla Details czyli podglądu sprawa jest prosta to dla pozostałych akcji standardowo generowane są dwie metody. Jedna odpowiedzialna na wysyłanie danych do widoku GET, druga odpowiedzialna za przetwarzanie danych zwróconych przez widok POST.
Dla podglądu oczywiście wystarczy dostarczyć dane które mają być prezentowane (tylko GET).

Dla Create czyli dodania nowego rekordu w metodzie Get powinniśmy zapewnić niezbędne dane pomocnicze jak zawartość list rozwijalnych, czy jakieś tytuły opisy.
Natomiast w metodzie POST dostaniemy nowo utworzony obiekt, który zapewne należało by wysłać do bazy danych aby nie zginął.
W metodzie POST jako parametr widnieje obiekt Risk bo dla takiego stworzyłam sobie ten widok, widoczna wcześniej składnia "[Bind(Exclude="RiskID")]" oznacza że nie potrzebujemy ID, ono nam się gdzieś indziej z automatu utworzy.

   public ActionResult Preview(int? id)
   {
        ViewData["title"] = "Edycja ryzyka";   
        var riskToEdit = (from m in edul.Risks
                          where m.RiskID == id
                          select m).First();
        //wyciagniecie z bazy rekordu dla wskazanego id

        return View(riskToEdit);
    }


        // GET: 
    public ActionResult Create()
    {
        ViewData["ddl"] = new SelectList(edul.RiskTypes.ToList(),"RiskTypeID","RiskTypeCode");
        // przekazanie zrodla danych do ddl
        return View();
    }

        //
        // POST: /Risk/Create
    [AcceptVerbs(HttpVerbs.Post)]
    public ActionResult Create([Bind(Exclude="RiskID")]NPEduLinqDataAccess.Risk riskToInsert )
    {
        try
        {
            if (!ModelState.IsValid)
                return View();
            
            edul.Risks.InsertOnSubmit(riskToInsert); 
            edul.SubmitChanges(); //zapisanie dodanego rekordu do bazy danych
                               
            return RedirectToAction("Index");
        }
        catch
        {
            return View();
        }
    }

Edit. Edycja jest połączeniem podglądu i dodania. W metodzie Get musimy zapewnić nie tylko dane pomocnicze do list, ale rónież rekord który ma być edytowany, natomiast gdy wraca do nas zmodyfikowany rekord w metodzie POST musimy się nim zająć i zapisać go do bazy.
W poniższym przykładzie wykorzystany jest model danych LinqToSql dla którego nie znalazłam metody która aktualizowała by pola orginalnego rekordu, w EntityFramework wywołalibyśmy jedną metodę zamiast zmieniać wszystkie property po kolei (być może jest lepsze rozwiązanie jednak ja zbytnio go nie szukałam).

    // GET: /Risk/Edit/5

    public ActionResult Edit(int id)
    {
        ViewData["title"] = "Edycja ryzyka";
        ViewData["ddl"] = new SelectList(edul.RiskTypes.ToList(), "RiskTypeID", "RiskTypeCode"); //zrodlo danych dla DDL
        var riskToEdit = (from m in edul.Risks
                           where m.RiskID == id
                           select m).First();
                           //rekord o przekazanym id do wyswietlenia

        return View(riskToEdit);
    }

    //
    // POST: /Risk/Edit/5

    [AcceptVerbs(HttpVerbs.Post)]
    public ActionResult Edit(int id, NPEduLinqDataAccess.Risk riskToEdit)
    {
        try
        {
            var originalRisk =  edul.Risks.First(x =>x.RiskID == riskToEdit.RiskID);
            //pobranie orginalnego rekordu przed edycja                                  

            if (!ModelState.IsValid)
                return View(originalRisk );

                
            originalRisk.RiskCode  = riskToEdit.RiskCode;
            originalRisk.RiskDesc = riskToEdit.RiskDesc;
            originalRisk.RiskTypeID  = riskToEdit.RiskTypeID;
            //aktualnizacja danych
            edul.SubmitChanges ();//zapisanie zmodyfikowanego rekordu do bazy 

            return RedirectToAction("Index");
        }
        catch
        {
            return View();
        }
    }

Testując różne konfiguracje warstwy dostępu do danych okazało się że w przypadku typowanych DataSetów pojawia się problem. Metoda POST wymaga domyślnego konstruktora dla obiektu, natomiast wiersz z takiego DataSeta niestety bezparametrowego konstruktora nie posiada.
Nadal możemy korzystać z DataSetów jako źródła danych dla widoków MVC jednak stracimy silne typowanie ponieważ jako obiekt zwracany najlepiej będzie nam użyć typu FormCollection, w którym odnosimy się do kolekcji poprzez nazwy pól w modelu (nazwy pól w wierszu z dataSeta). Poniżej pokomplikowany przykład z DataSetem

        //
        // GET: /Policy/Create

        public ActionResult Create()
        {
            var variant = from c in edul.Variants
                          select new { id = c.VariantID, text = string.Format("{0}, {1}", c.VariantCode, c.VariantDesc) };
            ViewData["ddl"] = new SelectList(variant.ToList(), "id", "text");

            return View();
        }

        //
        // POST: /Policy/Create

        [AcceptVerbs(HttpVerbs.Post)]
        public ActionResult Create(FormCollection collection)
        {
//NPEduBaseObjects.Policy.PolicyDS.PolicyRow newPolicy)  czyli po typie NPEduBaseObjects.Policy.PolicyDS+PolicyRow
//-> zwraca blad Dla tego obiektu nie zdefiniowano konstruktora bez parametrˇw.
            try
            {

                //wyciagniecie period
                var period = (from c in edul.VariantPeriods
                              where c.Variant.VariantID == System.Convert.ToInt32(collection["PolicyVariantID"])
                              select c.VariantPeriodID).Max();

                NPEduServerObjects.Policy.Policy pol = new NPEduServerObjects.Policy.Policy();
                NPEduBaseObjects.Policy.PolicyDS.PolicyRow newPolicy = pol.BeginAddPolicy(
                    System.Convert.ToDateTime(collection["PolicyDate"]),
                    System.Convert.ToDateTime(collection["PolicyEndDate"]),
                    System.Convert.ToInt32(collection["PolicyInsuranceSumAmount"]),
                    System.Convert.ToDateTime(collection["PolicyStartDate"]),
                    System.Convert.ToInt32(collection["PolicyTotalFee"]),
                    System.Convert.ToInt32(collection["PolicyVariantID"]), period);
//bez walidacji - jesli mamy tutaj puste stringi - najprawdopodobniej dostaniemy bledy!! 
                
               
                pol.Update();

                return RedirectToAction("Index");
            }
            catch (Exception e)
            {
                return View();
            }
        }

Tak naprawdę wszystko powyżej odnosiło się tylko i wyłącznie do kontrolera. A jak to wygląda od strony wygenerowanego widoku? Bardzo prosto. System.Web.MVC.HtmlHelper udostępnia nam garstkę metod generujących TextBox, DropDownList, CheckBox, ListBox, RadioButton, TextArea i ValidationMessage.
Z tej niewielkiej ilości standardowych elementów można stworzyć w miarę funkcjonalną stronę. Oczywiście możemy napisać swoje metody rozszerzające gamę generowanych elementów.
Przyznam że nie przetestowałam wszystkich elementów, zatrzymałam się na chwile nad DropDownList. W wyżej prezentowanych przykładach wysyłam sobie dane do takiej listy sformatowane do typu SelectListItem . Metoda Html.DropDownList przyjmuje dwa parametry, według opisu "name" czyli "The name of the form field" i "selectList".
I tutaj wielkie fiasko myślenia WebForms. Name nie jest nazwą kontrolki. Myśląc logicznie po pewnym czasie dochodzi się do wniosku że przecież tu nie ma kontrolki bo właśnie generujemy kod HTML, jednak odruchy pozostają.
Koniec końców okazuje się że Name jest to nazwa pola z obowiązującego modelu, do którego wybrana z DDL wartość ma być podbindowana.

< %@ Page Title="" Language="C#" MasterPageFile="~/Views/Shared/Site.Master" Inherits="System.Web.Mvc.ViewPage" %>
< %@ Import  Namespace="MvcContrib.Binders" %>

 Create




    Create

    < %= Html.ValidationSummary("Create was unsuccessful. Please correct the errors and try again.") % >

    < % using (Html.BeginForm()) { % >

        
            Fields
            
                < label for="RiskCode">RiskCode:
                < %= Html.TextBox("RiskCode") %>
                < %= Html.ValidationMessage("RiskCode", "*") %>
            
            
                < label for="RiskDesc">RiskDesc:
                < %= Html.TextBox("RiskDesc") %>
                < %= Html.ValidationMessage("RiskDesc", "*") %>
            
            
                < label for="RiskTypeID">RiskType:
                < %= Html.DropDownList("RiskTypeID", ViewData["ddl"] as SelectList)%>
            < %-- 
                < %= Html.TextBox("RiskTypeID") %>
                < %= Html.ValidationMessage("RiskTypeID", "*") %>
            --% >
            
            
                
            
        

    < % } % >

    
        < %=Html.ActionLink("Back to List", "Index") %>

O samym widoku nie ma wiele więcej do powiedzenia z wyjątkiem walidacji (tutaj bym rzuciła hasłem xVal ale nie sprawdzałam sprawy).

C# ?? null Coalescing operator

2009-06-04T22:22:00.002+02:00

C# ?? null Coalescing operator
Ha nigdy nie mogę tego słówka zapamiętać jak w nim oa i inne samogłoski idą.
Może to odgrzewane kotlety ale dziś przy okazji okazji znalazłam opis takiego operatora - oczywiście na blogu Scotta Gu

    int? number = 10;
    int nu = number.HasValue ? number : 0 ;

Ale przecież nie o tym mowa.
Jednak mowa o tym jak można powyższe zastąpić.

    int? number = 50;
    int res = number ?? 0 ;
    //outcome: res ==55

    int? numberNull = null;
    res = numberNull ?? 0 ;
    //outcome: res ==0

W skrócie mówiąc operator ?? sprawdza czy wartość po jego lewej stronie jest null'em, jeśli tak - to zwraca alternatywna wartość którą przedstawiamy po jego prawej stronie. Jeśli wartość przedstawiona po lewej zostanie zwrócona przez operator ?? jeśli nie będzie ona null'owa

     Customer cust = getCustomer(id) ?? new Customer();
    // znacznie przydatniejsze niz poniższe którego raczej nie wykorzystamy
     Customer cust = ( null == getCustomer(id) ) ? getCustomer(id) : new Customer();

    // i jeszcze miły przykład z ViewStatem
public string Title
{
  get { return (string)ViewState["title"] ?? "Default title"; }
  set { ViewState["title"] = value; }
}

Ciekawym przykładem jest też użycie tego operatora do zapytań LINQ - przykład zaprezentowany na wyżej wymienionym blogu. Dzięki operatorowi ?? możemy nadać wartość domyślna elementowi zwracanemu z zapytania LINQ.

Cool

MVC - V jak Widok - Listy

2009-06-01T22:31:00.028+02:00

Widok - index czyli lista
Widok z samego założenia wzorca projektowego jest zależny od kontrolera, po kolei będą więc przedstawiane przykłady i spostrzeżenia odnośnie obu.
Ponieważ wszystkiego jest dość dużo dlatego podział na listy i edycje.

Widok jest zawsze generowany na podstawie akcji kontrolera.
Wybierając w kontrolerze menu podręczne na jakiejś akcji widzimy opcje Add View.. i Go to View.
Kolejne okno umożliwia wybór kilku podstawowych opcji jak nazwa widoku czy opcja templatu widoku.
Jednak interesujące są te z listami rozwijalnymi. Pierwszy z nich Create a strongly-typed view umożliwia z listy rozwijalnej wybrać obiekt który będzie obowiązującym Modelem danego widoku.
Wyszukiwane są wszystkie rozpoznawalne typy równie dobrze mogą to być DataSety jak i obiekty Linq. Druga lista View content to template dla listy edycji czy dodawania.
Piszemy więc pierwszą możliwie najprostszą listę. Wykorzystuję model LinqToSql.

 public ActionResult Index()
        {
            return View(context.Risks.OrderBy(x => x.RiskID).ToList());
        }

Generuje się widok którego model wskazuje na obiekt Linq IEnumerable. Zastosowałam tutaj tylko jedną zmianę (opisaną w przykładzie) i widok jest w pełni funkcjonalny.

Dygresja dotycząca wyświetlania: niestety nie znalazłam pędzla koloryzowania kodu dla ASP więc używam HTMLa, pewnie nie wygląda to pięknie ale liczy się treść.
Dygresja druga: < %= oczywiście nie mogę połączyć < i % ponieważ wtedy zostało by to zinterpretowane jako znacznik html więc będę używać spacji, mam nadzieje że nie zaciemni to kodu.

< %= to taki sprytny znacznik który mówi to samo co Response.Write(). Ważny jest tutaj znak równości.

< % @ Page Title="" Language="C#" MasterPageFile="~/Views/Shared/Site.Master" Inherits="System.Web.Mvc.ViewPage< IEnumerable< NPEduLinqDataAccess.Risk>>" %>


    Index


    
        Index
    
        <% foreach (var item in Model)
           { %>
        
        <% } %>
    
        
            
                            RiskID            
                            RiskCode          
                            RiskDesc          
                            RiskTypeCode      
                            RiskTypeDesc      
        

            < %= Html.ActionLink("Edit", "Edit", new { id=item.RiskID }) %>
            < %= Html.Encode(item.RiskID) %>
            < %= Html.Encode(item.RiskCode) %>
            < %= Html.Encode(item.RiskDesc) %>
            
                < %= Html.Encode(item.RiskType.RiskTypeCode) %>
                < %--RiskTypeID 
                    jedyna zmiana jaka tutaj stosuje to dodanie pol podrzednej tabelki
                    dzieki wykorzystaniu linq poprostu pisze kropke i to co chce dalej--%>
            
            < %= Html.Encode(item.RiskType.RiskTypeDesc) %>
        
    
        <%= Html.ActionLink("Create New", "Create") %>

	RiskID	RiskCode	RiskDesc	RiskTypeCode	RiskTypeDesc
< %= Html.ActionLink("Edit", "Edit", new { id=item.RiskID }) %>	< %= Html.Encode(item.RiskID) %>	< %= Html.Encode(item.RiskCode) %>	< %= Html.Encode(item.RiskDesc) %>	< %= Html.Encode(item.RiskType.RiskTypeCode) %> < %--RiskTypeID jedyna zmiana jaka tutaj stosuje to dodanie pol podrzednej tabelki dzieki wykorzystaniu linq poprostu pisze kropke i to co chce dalej--%>	< %= Html.Encode(item.RiskType.RiskTypeDesc) %>

To był obiekt Linq a teraz weźmy sobie DataSet

  public ActionResult IndexFromSntFramework(int? id)
        {
            int pageSize = 10;
            NPEduServerObjects.Risk.RiskSearch riskSearch = new NPEduServerObjects.Risk.RiskSearch();

            riskSearch.GetRiskList((id.HasValue ? id.Value : 1), (pageSize * (id.HasValue ? id.Value : 0)));
            //wypełnianie tabelki search - odpowiadającej liście

            return View(riskSearch.DataSet.RiskSearch);
            //przekazujemy tabelkę silnie typowanego DataSeta
        }

Generujemy widok. Tworzy się widok z wpisem
Inherits ="System.Web.Mvc.ViewPage< IEnumerable< NPEduBaseObjects.Risk.RiskSearchDS+RiskSearchRow>>"
- mapując Model widoku na wiersz naszej tabelki w DataSecie, reszta przebiega dokładnie tak samo jak powyżej. Do wyświetlania wystarcza jaknajbardziej.

To duża siła - parę klików i mamy wygenerowany jakiś widok.
No właśnie jakiś widok.
Ale jeśli nie chcemy się dużo napisać... od razu człowiek zaczyna szukać gotowych rozwiązań. Na CodePlex MvcContrib znajdujemy gotowe kontrolki w tym grida.
Metoda w C# jest niezwykle prosta, zawiera dodatkowo tylko parametr page a kontroler korzysta z biblioteki MvcContrib.Pagination.

public ActionResult IndexAutoMagicznyGrid(int? page)
        {
            return View(edul.Risks.AsPagination(page.GetValueOrDefault(1), 10));
        }

Wygenerowany widok natomiast należy trochę zmodyfikować

< %@ Page Title="" Language="C#" MasterPageFile="~/Views/Shared/Site.Master" Inherits="System.Web.Mvc.ViewPage< IPagination< NPEduLinqDataAccess.Risk>>" %>
< %@ Import Namespace="MvcContrib.UI.Pager"%>
< %@ Import Namespace="MvcContrib.UI.Grid"%>
< %@ Import Namespace="MvcContrib.Pagination"%>


 AutoMagiczny Grid z inicjatywy MvcContrib




    IndexAutoMagicznyGrid

    < %= Html.Grid(Model).Columns(column => {
                column.For(x => x.RiskID).Named("Risk ID");
                column.For(x => x.RiskCode);
                column.For(x => x.RiskDesc);   
          }) %>

     

     < %= Html.Pager(Model) %>

Oto porównanie widoku standardowego grida oraz tego wygenerowanego przez Contrib. Contrib dostarcza od razu pagowanie (to ten co się nazywa AutoMagiczny :] ).
Oczywiście możemy napisać swój kod generujący ślicznego grida ;)

Pozostała jeszcze jedna nie omówiona wcześniej opcja a mianowicie: Create a partial view. Jak sama nazwa wskazuje generowana jest tylko część widoku - template używany później w innym widoku.
Przykład ogranicza się do samego pliku widoku. Najpierw wygenerujmy template dla obiektu Risk:

< %@ Control Language="C#" Inherits="System.Web.Mvc.ViewPage< IEnumerable< NPEduLinqDataAccess.Risk>>" %>
        < tr>
            < td>
                < %= Html.ActionLink("Edit", "Edit", new { id=item.RiskID }) %>
            < /td>
            < td>
                < %= Html.Encode(item.RiskID) %>
            < /td>
            < td>
                < %= Html.Encode(item.RiskCode) %>
            < /td>
            < td>
                < %= Html.Encode(item.RiskDesc) %>
            < /td>
            < td>
                < %= Html.Encode(item.RiskType.RiskTypeCode) %>
                < %--RiskTypeID--%>
            < /td>
            < td>
                < %= Html.Encode(item.RiskType.RiskTypeDesc) %>
            < /td>
        < /tr>

A teraz użyjmy templata w widoku listy

< %@ Page Title="" Language="C#" MasterPageFile="~/Views/Shared/Site.Master" Inherits="System.Web.Mvc.ViewPage< IEnumerable< NPEduLinqDataAccess.Risk>>" %>


 IndexPaged




    IndexPaged

   < table>
        < tr>
            < th>            
            < th>                RiskID            < /th>
            < th>                RiskCode          < /th>
            < th>                RiskDesc          < /th>
            < th>                RiskTypeCode      < /th>
            < th>                RiskTypeDesc      < /th>
        < /tr>
        < % foreach (var item in Model)
           { %>
            < % Html.RenderPartial("IndexRowPart", item); %> 

        < % } %>
    < /table>
   
    
        < %= Html.ActionLink("Create New", "Create") %>

CodeCamp

2009-05-30T20:53:00.012+02:00

CodeCamp Kraków day 1 .NET
6 sesji, 9 godzin, litr kawy i troche pizzy ;)

09:15-10:30 Tadeusz Golonka i Marcin Książek - Software Development Life Cycle z Team Foundation Server 2008
Panowie przez przeszło godzinę opowiadali o TFSie widzianym okiem programisty i "nieprogramisity" project menadżera.
Używam TFS'a od roku, więc od strony programisty sądziłam że nic mnie nie zaskoczy, a jednak znalazło się kilka opcji które powędrowały na karteczkę z adnotacja - znajdź i użyj jak: Annotate, Shelve,Find changeset (niestety poprzez GetSpecificVersion ale i tak fajnie), bildy, statyczna analiza kodu (tu od razu dwa linki które warto by przejrzeć fxCop CodePlex TFS Guide)
Naprawdę szkoda że sesja nie trwała dłużej.

10:45-11:45 Michał Brzozowski - Wprowadzenie do zasad SOLID
Michał mówił o tym jak kod staje się coraz trudniejszy w utrzymaniu i zrozumieniu (skomplikowanie kodu liczone w WTF/minute ;) ) oraz o zasadach SOLID mających przeciwdziałać temu zjawisku. Przewinął się również manifest.

12:00-13:00 Tomasz Kopacz - Programowanie równoległe i rozproszone w VS 2010
Tomek Kopacz jak zwykle przegalopował przez temat wykorzystania obecnie dostępnych procesorów oraz programowania równoległego w VS2010 zrywając widowni czapki z głów :]
VS2010 ma wiele elementów pozwalających szybko i prosto tworzyć aplikacje pracujące na wielu Taskach, a debugger historyczny pomaga w sprawdzaniu aplikacji bo wie co to wątki

14:00-15:00 Witold Bołt - Programowanie z głową w chmurach - wstęp do cloud computing i Windows Azure
Po przekąsce wszyscy przesunęliśmy głowy w chmury. Witek Bpłt opowiadał o Windows Azure i jego możliwościach a także drodze jaką musi pokonać request do chmury. Temat niezwykle ciekawy, jednak pizza jakoś przytłacza pamięć, warto powtórzyć tą sesje ;)

15:15-16:15 Marcin Najder - Workflow Foundation 4.0
Najważniejsza wiadomość: WF 4 jest zupełnie nowym rozwiązaniem w stosunku do 3. 3 nie da się zmigrować do 4 a trzeba ją przepisać. Wniosek stąd - warto zacząć w 4. A w 4 dalsze atrakcje jak XAML i bardzo dużo nowych aktywności... Może kiedyś i ten temat zgłębię ;)

And the last but not the least:
16:30-17:45 Bartosz Kierun - Czy ASP.NET MVC oznacza zmierzch "klasycznego" ASP.NET?
Sesja na którą szczególnie czekałam ze względu mojego ostatniego zainteresowania MVC.
Sesja bardzo fajna, choć o MVC powiedziane było głównie tyle - że na razie jest to technologia niedojrzała i warto zaczekać z implementacją.
Mam nadzieje że uda mi się napisać jeszcze jeden post na temat tej sesji z najważniejszymi punktami z niej wyniesionymi a było ich bardzo dużo i dotyczyły głównie nowości w ASP.NET 4 :)

MVC Routing

2009-05-28T23:48:00.015+02:00

Gdzie ja jestem czyli Routing.
W świecie ASP.NET URL odpowiadał namacalnemu plikowi.
W świecie MVC w którym posługujemy się pojęciami akcji i routingu URL nie ma nic wspólnego z plikiem, za to oczywiście ma wiele wspólnego z akcjami i kontrolerami.

A oto droga jaką pokonuje URL
Routing URL zapewnia nam niezależność adresów od plików jest bardziej powiązany z logiką aplikacji, dobrze jest więc go prawidłowo zaprojektować. Warto zwrócić uwagę na takie zagadanienia:

utrzymywanie prostych i krótkich adresów URL - łatwiejsze korzystanie z witryny dla użytkownika końcowego
wprowadzenie wzorców umożliwiających pomijanie parametrów no events/< rok>/< miesiac>/< data>
unikanie ujawniania ID z bazy a jeśli to jest konieczne - dodawanie zbędnych informacji w celu zwiększenia czytelności adresu

Przykładowe wzorce i pasujące do nich adresy zostały przedstawione w tabelce poniżej.

Wzorc Routingu	Przykładowy URL
{controller}/{action}/{id}	/Products/Show/All
{controller}/{action}/{id}.aspx	/Products/Show/All.aspx
archive/{year}-{month}/{title}.aspx	/archive/2008-07/BlogPost.aspx
{language}-{country}/{controller}/ {action}/{id}	/en-us/Products/Show/All
{department}/{title}.aspx	/Sales/Overview.aspx

Definiowanie Routingu
Routes są definiowane na starcie aplikacji czyli w Global.asax w metodzie Application_Start

Używany jest zawsze pierwszy pasujący routing!
Jeśli nie pasuje - brany(sprawdzany) jest kolejny
Oprócz mapowania możemy użyć też Ignore aby pewne wzorce były pomijane - co przydaje się przy wykorzystywaniu równocześnie klasycznych stron ASP.NET.
Mapowanie przyjmuje do 4 parametrów (opisane w przykładowym kodzie).
Oto przykład pliku Global.asax

using System;
using System.Collections.Generic;
using System.Linq;
using System.Web;
using System.Web.Mvc;
using System.Web.Routing;

namespace MvcApplication1
{
    public class GlobalApplication : System.Web.HttpApplication
    {
        public static void RegisterRoutes(RouteCollection routes)
        {
            routes.IgnoreRoute("{resource}.axd/{*pathInfo}");
            /* == 
            routes.Add(
            new Route("{resource}.axd/{*pathInfo}",
            new StopRouteHandler())
            );*/

            /*Force routing handler to process all of the .aspx requests 
              for the directory /Classsic int the regular ASP.NET way */
            routes.Add(
            new Route("Classic/{resource}.aspx?{*requestUrl}",
            new StopRoutingHandler())
            );
            routes.Add(
            new Route("Classic/{resource}.aspx",
            new StopRoutingHandler())
            );

            //---------- add route
            routes.MapRoute(
            "ProductShow", // Route name
            "Product/{id}-{title}.asp", // URL with parameters
            new
            { // Parameter defaults
                controller = "Product",
                action = "Show",
                id = "",
                title = ""
            },
            new { id = @"[\d.*]" } // Parameter constraints
            );
            routes.MapRoute(
            "Default", // Route name
            "{controller}/{action}/{id}", // URL with parameters
            new
            { // Parameter defaults
                controller = "Home",
                action = "Index",
                id = ""
            }
            );
        }
        protected void Application_Start()
        {
            RegisterRoutes(RouteTable.Routes);
        }
    }
}

Jeśli mamy określony parametr id w routingu w funkcji będącej akcją musi nazywać się on tak samo.

        public ActionResult Index()
        {
            //widok generowany z automatu       
            return View(edul.Risks.ToList());
        }

        public ActionResult IndexPaged(int? id) //parametr musi sie nazywac tak jak w routingu!!
        {
            int pageSize = 10;

            return View(edul.Risks.Skip(pageSize * (id.HasValue ? id.Value : 0)).Take(pageSize).ToList());
        }

Ostatni z parametrów wymusza restrykcje parametrów. Możliwe jest napisanie własnej funkcji definiujące takie restrykcje. Funkcja taka musi implementować interface IRouteConstraint:

public class AuthenticatedRouteConstraint : IRouteConstraint
{
    #region IRouteConstraint Members
    public bool Match(HttpContextBase httpContext, Route route,
    string parameterName, RouteValueDictionary values,
    RouteDirection routeDirection)
    {
        // Match only when user is authenticated
        return httpContext.Request.IsAuthenticated;
    }
    #endregion
}

Odpowiedni kawałek kodu w Global.asax

routes.MapRoute(
        "Secret",
        "Secret/{action}",
        new { controller = "Secret", action = "Index" },
        new { authenticated = new AuthenticatedRouteConstraint() }
);

MVC - C jak kontroler

2009-05-27T00:06:00.009+02:00

Każda metoda klasy kontrolera oznaczona jako public jest automatycznie akcja i możliwe jest dostanie się to niej z dowolnego miejsca przez odpowiednie wysterowanie URLem.

Aby metoda była akcją musi spełniać warunki:

musi być public
nie może być static
nie może być metodą rozszerzeń (extension method)
nie może to być konstruktor, getter ani setter
nie może być metodą klasy bazowej kontrolera
nie może mieć parametrów ref ani out
nie może mieć otwartych typów generycznych

Akcja controlera zwraca jeden z typów:

ViewResult
EmptyResult
RedirectResult
JsonResult
JavaScriptResult
ContentResult
FileContentResult
FilePathResult
FileStreamResult

Typy te jednak zazwyczaj nie są zwracane jawnie. Wołamy natomiast jedną z funkcji klasy bazowej

View -> ViewResult
Redirect –> RedirectResult
RedirectToAction –> RedirectToRouteResult
RedirectToRoute –> RedirectToRouteResult
Json –> JsonResult
JavaScriptResult –> JavaScriptResult
Content –> ContentResult
File –> FileContentResult, FilePathResult, FileStreamResult - w zależności od przekazanych parametrów

Jeśli z akcja zwróci jakąś wartość np date - to zostanie ona automatycznie opakowana w typ ContentResult - czyli przetłumaczona na zwykły tekst i jako string przekazana do przeglądarki

using System;
using System.Web.Mvc;
namespace MvcApplication1.Controllers
{
    public class WorkController : Controller
    {
 
        public DateTime Index()
        {
            return DateTime.Now;
        }

    }
}

Jeśli nie chcemy aby metoda była akcją możemy ją udekorować NonAction

using System.Web.Mvc;

namespace MvcApplication1.Controllers
{
    public class WorkController : Controller
    {
        [NonAction]
        public string CompanySecrets()
        {
            return "This information is secret.";
        }

    }
}

Klasa kontrolera zawsze musi posiadać suffix Controller inaczej nie będzie można wywołać kontrolera

IIS i błąd 413

2009-05-20T23:23:00.011+02:00

IIS7 Windows2008 i problem przy zapisie dużego DataSeta do bazy - błąd 413
Błąd wydaje się być całkiem nielogiczny w sytuacji kiedy próbuję przekazać jakiegoś DataSeta do bazy, ot jedno z wielu zadań a na jednym tylko mamy błąd. W dodatku opis kompletnie nic nie wnosi w poszukiwania rozwiązania
413 Request Entity Too Large

Najpierw znalazłam rozwiązanie - metodą eliminacji i porównania z innym katalogiem wirtualnym a potem dowiedziałam się dlaczego tak a nie inaczej.
Zacznijmy od okoliczności przyrody.
Applikacja miała skonfigurowany certyfikaty
Opis konfiguracji certyfikatów
Obszerny opis konfiguracji certyfikatów ;)
W procesie porównawczym z nowo utworzoną aplikacją 'szwankująca' aplikacja miała poniższe ustawienie SSL zamiast:
Ustawienie ignorowania certyfikatów klienta oczywiście naprawiło sytuację i błąd 413 zniknął

Co jednak jeśli konieczne jest używanie certyfikatów klienta?

Oto co mówi TechNet
A w skrócie własnymi słowami - IIS jest domyślnie zabezpieczony przed atakami DOS przez ustawienie ograniczenia dla UploadReadAheadSize na 48k (49152).
Możliwa jest zmiana tej wartości na dowolnie większą, choć Microsoft nie zaleca przekraczania jakichśtam wartości. Do zmiany wartości naszego atrybutu musimy zastosować skrypcik:

appcmd.exe set config  -section:system.webServer/serverRuntime /uploadReadAheadSize:"20000000"  /commit:apphost

A appcmd znajdziemy w WINDOWS/SYSTEM32/INETSRV
Ot cała przygoda

Linq to SQL / Entity Framework / DataSet - Part 2

2009-05-15T00:31:00.045+02:00

Linq to SQL / Entity Framework / DataSet
Skoro wiem już coś o LINQ to SQL przyszła pora na Entity Framework
Entity Framework miał ukazać się w VS2008 ale został opóźniony i udostępniony dopiero z VS2008 SP1

Słownik pojęć
1. LINQ - technologia zapytań zintegrowanych z językiem. Sam w sobie LINQ to składnia, którą można wykorzystać do odpytywania różnych źródeł danych (baza, obiekty, XML, itd.).
2. LINQ to SQL - technologia mapująca bazę danych SQL Servera do postaci obiektowej i pozwalająca na odpytywanie bazy danych za pomocą składni LINQ.
3. Entity Framework - zaawansowana technologia mapująca dowolną bazę danych do postaci obiektowej.
4. LINQ to Entities - implementacja LINQ pozwalająca na wykorzystanie składni LINQ do odpytywania źródła danych Entity Framework.

Na pierwszy rzut oka wydaje się że Entity Framework wygląda to podobnie do Linq to SQL.
Tak naprawdę jest jego starszym bratem dużo bardziej rozbudowanym i zaawansowanym.
Mamy tu np relacje many-to-many, złożone wartości, oprócz wsparcia dla LINQ ma również swój wewnętrzny język Entity SQL.
Model entity framework składa się z trzech poziomów abstrakcji.

Opis bazy
Plik mapowania
Opis obiektów biznesowych

Takie rozwiązanie umożliwia swobodną i niezależną manipulację każdym z poziomów z osobna.
A tak to wygląda w VS
Mała wizualizacja architektury EF
Małe porównanie LINQ to SQL vs LINQ to Entities

	LINQ to SQL	LINQ to Entities
Wspierane bazy danych	SQL Server	SQL Server, DB2, Oracle, Sybase, MySQL... (bazuje na providerach)
Możliwości mapowania obiektów	Proste	Złożone (np many-to-many)
Status w Microsoft	Niezbyt ważny	Strategiczny
Poziom wkurzenia developera	Niewielki	Znaczący ;)

Microsoft inwestuje w Entity Framework jako produkt strategiczny i bardzo go rozwija, pozostawiając przy tym w małym zapomnieniu Linq to SQL. Jak bardzo rozwija się EF warto zobaczyć listę nowych możliwości wydaną z VS2010 Beta1 dokumentacja Entity Framework dla Beta1
Na stronie Microsoft'a data access strategy przedstawione zostały główne punkty kiedy powinniśmy zdecydować się na używanie Entity Framework, a mianowicie jeśli potrzebujemy poniższych opcji

Możliwość definiowania elastycznego mapowania do istniejącego relacyjnego schematu, np:
1. Mapowanie pojedyńczego obiektu do wielu tabel
2. Używanie relacji Many-to-Many
3. Mapowanie do wybranego zapytania
Możliwość użycia bazy innej niż MSSQL.
Możliwość dzielenia modelu z innymi produktami Microsoft jak: Replication, Reporting Services, BI, Integration Services, ...
Możliwość odpytywania modelu pojęciowego bez konieczności materializacji rezultatów jako obiekty

Temat EF jest tak rozległy że nie sposób go opisach a już na pewno nie w jednym poście.
Moje rozważania i porównania miały prowadzić do konkluzji którą metodę dostępu do danych wybrać. Ja pisze programik tylko do prezentacji, stąd użycie LinqToSql może być logicznym wyjściem.
Jednak co wybrać do nowo rozpoczynanego dużego projektu?

Linq to SQL / Entity Framework / DataSet - Part 1

2009-05-12T23:36:00.018+02:00

Linq to SQL / Entity Framework / DataSet
A może jeszcze NHibarnate?
Rozpoczęłam swoją przygodę z MVC od stworzenia jakiegoś HelloWorld według tutoriali na stronie ASP.NET. I pierwsze co wygenerowałam - to błędy przy Update, Insert.
Postanowiłam więc zgłębić zagadnienie literki M
Każda książka czy tutorial związana z MVC gdy natrafia w opisach na literkę M tworzy bez zastanowienia Entity Data Model.
ASP.NET MVC framework oferuje dostęp do takiego modelu jaki sobie tylko zamarzymy i zaimplementujemy : ADO.NET, DataSet, obiekty DataReader, obiekty domenowe, ORM czyli object-relational mappers, LINQ to SQL i tak dalej...
Jednak najpowszechniejszą kursową techniką jest model domenowy.
Postanowiłam więc przyjrzeć się co to takiego i dlaczego

Największe doświadczenie jak do tej pory posiadam w pracy z typowanymi DataSetami. Tworzymy sobie DataSeta z wszelkimi potrzebnymi w danym zastosowaniu tabelkami, łączymy je relacjami, przestawiamy kaskadowe usuwanie, tworzymy dla każdej tabelki minimum jedną procedurę składowaną dla polecenia Update, zazwyczaj też Insert i Delete no i jeden wielki Select. Sporo tego już, ale trzeba jeszcze zadbać o mapowanie danych i podpięcie procedur do aktualizacji danych do każdej tabelki...
Do wszystkiego można się przyzwyczaić.

LINQ to SQL pojawił się już jakiś czas temu bo jak się nie mylę z VS2008, conieco się gdzieś o nim słyszało .. Zaczęłam więc tutaj.
1. LINQ - technologia zapytań zintegrowanych z językiem. Sam w sobie LINQ to składnia, którą można wykorzystać do odpytywania różnych źródeł danych (baza, obiekty, XML, itd.).
2. LINQ to SQL - technologia mapująca bazę danych SQL Servera do postaci obiektowej i pozwalająca na odpytywanie bazy danych za pomocą składni LINQ.
Pięknie, no to pierwszy tutorial
Add New Item
Otwiera się 'powierzchnia podobna do tej do budowania DataSeta, wyciągam więc sobie tabelki z Server Explorera.. tworzy się mapowanie z wszystkimi powiązaniami. Mogę sobie też dołożyć kilka procedur skłądowanych.
Pierwsza miło niemiła rzecz jaką robi Linq to zmiana liczby w nazwie tabeli - było Application jest Applications, gdyby było na odwrót na odwrót by się zmieniło. Rozumiem założenie, choć może być to denerwujące.
Robimy pierwszy select. Oczywiście aplikacja jest webowa i używam poczciwego DataGrida.

 protected void Button1_Click(object sender, EventArgs e)
    {
        MojModelDataContext fgsp = new MojModelDataContext();
        var application = (from p in fgsp.Applications
                          select p);
        dataGrid.DataSource = application;
        dataGrid.DataBind();
    }

Eureka - działa. Coś trudniejszego.

 protected void Button2_Click(object sender, EventArgs e)
    {
        // Company jest powiązane z application więc możemy od razu zadać
        // pytanie linqowe z danymi z company
        MojModelDataContext fgsp = new MojModelDataContext ();
        var application = from p in fgsp.Applications
                          where p.Company.ShortName == "jakisShort".ToUpper()
                          select p;
        /*behind the scene
         zapytanie jest przerabiane na joina
         
         {SELECT 
           [t0].[ID], ... i tak dalej
         FROM [Application] AS [t0]  
         INNER JOIN [Company] AS [t1] ON [t1].[ID] = [t0].[CompanyID]  
         WHERE [t1].[ShortName] = @p0  }

         */
        dataGrid.DataSource = application;
        dataGrid.DataBind();       
    }

Proste i działające, zróbmy sobie kawałek pagowania

    protected void Button5_Click(object sender, EventArgs e)
    {
        MojModelDataContext fgsp = new MojModelDataContext ();
        int startRow = 0;
        var applicationdic = from p in fgsp.Applications                            
                             select p;

        dataGrid.DataSource = applicationdic.Skip(startRow).Take(4);
        dataGrid.DataBind();
    }

Jak widać pagowanie może być niezwykle proste - pomijamy ileśtam, bierzemy ileśtam. Wiadomo ze zapytanie linq wykonuje się w chwili odwołania do niego a nie w miejscu definicji co oznacza ze skip take - generuje nam sqla który pobiera tylko i wyłącznie zadana paczkę danych. To jaki generuję się SQL to już inna sprawa i polecam podpatrzenie dzięki SqlServerQueryVisualizer (SqlServerQueryVisualizer.dll należy wrzucić do \Program Files\Microsoft Visual Studio 9.0\Common7\Packages\Debugger\Visualizers\)

No to teraz Update

    protected void Button6_Click(object sender, EventArgs e)
    {
        MojModelDataContext fgsp = new MojModelDataContext ();

        var applicationdic = from p in fgsp.Applications
                             select p;
        foreach (Application item in applicationdic)
        {
            item.ChangeDate = DateTime.Now; //null;// 
            //od razu mamy walidacje z obiektu - nullowalność, typy
            //a w dodatku w końcu!!
            //typy nullowalne np DateTime?
        }
        try
        {
            fgsp.SubmitChanges(); // czyli tutaj robi sie wszystko aby updatnac obiekt
        }
        catch (Exception ex)
        {
            string s = ex.Message;
        }
    }

Operacje na obiekcie wykonywane są lokalnie co jest całkiem logiczne, aby zostały wysłane do db musi zostać wywołana SubmitChanges() - funkcja (a raczej krasnoludki w niej ukryte) decyduje co zostało zmienione i wysyła odpowiednie updaty inserty do db. Jeśli nie było zmiany - nie zostanie wykonany update
Przekazujemy wszystkie kolumny - wszystkie dane w updacie
Optymistic concurrency - Jeśli zaszły jakieś zmiany w obiekcie dostajemy Exception System.Data.Linq.ChangeConflictException
SubmitChanges - wykonuje się w transakcji jeśli coś nie poszło - całość się cofa.

Pozostaje Insert

    protected void Button7_Click(object sender, EventArgs e)
    {
        MojModelDataContext fgsp = new MojModelDataContext ();

        var apphis = fgsp.Applications.Single(p => p.ID == 952);
        //tym razem historia 
        ApplicationListChangesHistory his = new ApplicationListChangesHistory();
        his.Application = apphis;
        his.ChangeUserDate = DateTime.Now;
        
        fgsp.ApplicationListChangesHistories.InsertOnSubmit(his);        //dodajemy nowo stworzona instancje  do obiektu
        try
        {
            fgsp.SubmitChanges(); //i wywolujemy "update
        }
        catch (Exception ex) 
        {
            string s = ex.Message;
        }
    }

Możliwe jest też rozszerzanie modelu. Mamy do wyboru funkcje typu OnPropertieChanged() OnPropertieChanged() OnCreated() OnValidation() można coś potworzyć sensownego.

Dodajmy sobie jeszcze swoją procedurkę do obsługi np Inserów
Na "tabelce" w menu podręcznym wybieramy Configure Behavior lub w oknie Properties wybieramy Insert...

Pojawia się okno konfiguracji w którym domyślnie ustawione jest "Use runtime". Po przestawieniu na Customize mamy możliwość wyboru funkcji (wcześniej dodanej do naszego dbml modelu). Jeśli pola w metodzie i pola w obiekcie zgadzają się co do nazwy - zostaną automatycznie podmapowane, jeśli nazwy się nie zgadzają musimy to sobie wyklikać.

Możliwe jest wybranie np tylko funkcji do Insert wtedy Update i Delete nadal będą generowane automatycznie at runtime.

Stety/Niestety nie ma takiej samej opcji dla select.

Porównując tą metodę do pobierania wszystkiego do DataSetu... cóż tu dużo mówić nie trzeba się tyle nastukać rzeczy autogenerujących się. Oczywiście nie jesteśmy pozostawieni na łasce tego co zostanie wygenerowane, możemy sobie podpiąć własne procedury składowane do Insertów Updatów Deletów na poszczególnych tabelkach - ale możemy znaczy nie musimy. Do tego pagowanie
Ale to tylko aplikacja 'na pokaz' nie ma tu nic skomplikowanego, na pewno problemy pojawiły by się potem, jednak czy nie lepiej być optymistą ;)

Strategia

2009-05-07T00:13:00.017+02:00

Wzorzec strategi
Mały opis i trochę przykładowego kodu na temat wzorca strategii.
Mając klasę abstrakcyjną pojazdów z bardzo sprytną funkcją "go" implementujemy sobie różne pojazdy, dziedziczące po Vehicle.

    public abstract class Vehicle
    {
        public Vehicle() { }
        public virtual string go()
        { return "Jadę"; }
    }

    public class Car: Vehicle
    {
        public Car() { }
    }

    public class Helicopter : Vehicle
    {
        public Helicopter() { }
    }

    public class Jet: Vehicle
    {
        public Jet() { }
    }

Pojawia się problem że tak naprawdę funkcyjka go jest oderwana od rzeczywistości bo helikoptery nie jeżdżą tylko latają.
To co możemy zrobić to przeciążenie funkcji go:

public class Helicopter : Vehicle
    {
        public Helicopter() { }
        public override string go()
        {
            return "Lecę";
        } 
    }

Pojawia się problem który wymusił powstanie wzorca strategi.
Jeśli będziemy przeciążać każdą potrzebną funkcję oczywiście uzyskamy pożądany efekt, jednak po pewnym czasie stworzy się bardzo dużo generacji dziedziczenia i wersji obiektów - co w linii prostej prowadzi do trudnego i żmudnego utrzymania kodu.
Wzorzec strategi sugeruje aby używać obiektu ze zmienna algorytmu. Pomysł opiera się na wyizolowaniu 'drażliwego' kodu do obiektów algorytmów. Wewnątrz klasy poprzez zmienna algorytmu możliwe jest używanie różnych obiektów algorytmów.

To inne spojrzenie na programowanie obiektowe. Używając strategi mamy do czynienia ze związkiem 'has a' czyli 'posiada' obiekt, a nie 'is a' czyli 'jest' danego typu (w hierarchii dziedziczenia).

Teraz przepiszmy ten prosty przykład z pojazdami zgodnie z wytycznymi strategii.

    public interface GoAlgorith
    {
        public string go();
    }

    public class GoByDrivingAlgorithm : GoAlgorith
    {
        public string go()
        { return "Jadę"; }
    }

    public class GoByFlying : GoAlgorith
    {
        public string go()
        { return "Lecę"; }
    }
    public class GoByFlyingFast : GoAlgorith
    {
        public string go()
        { return "Lecę szybciutko"; }
    }
//-------------------------------------
    public abstract class Vehicle
    {
        public Vehicle() { }
        private GoAlgorith goAlgorithm;
        public void setGoAlgorithm(GoAlgorith algorithm)
        { goAlgorithm = algorithm; }

        public virtual string go()
        { return goAlgorithm.go(); }
    }

    public class Car : Vehicle
    {
        public Car() { setGoAlgorithm(new GoByDrivingAlgorithm()); }
    }

    public class Helicopter : Vehicle
    {
        public Helicopter() { setGoAlgorithm(new GoByFlying();}
    }

    public class Jet : Vehicle
    {
        public Jet() {setGoAlgorithm(new GoByFlyingFast(); }
    }

Klasy Car, Helicopter i Jet przechowują konkretny algorytm będący kontekstem do strategii. Ze względu na wybór algorytmu wykonywane mogą być różne czynności.

MVC wstęp od strony Wzorców Projektowych part 3

2009-05-06T23:36:00.007+02:00

Wracając do klasyfikacji wzorców interesujemy się trzema wyróżnionymi Wzorce projektowe związane z każdym elementem Wzorzec projektowy Kompozyt Wzorzec projektowy Obserwator Wzorzec projektowy Strategia

MVC wstęp od strony Wzorców Projektowych part 2

2009-05-06T23:28:00.002+02:00

Model Widok Kontroler

Trzy elementy omawianego wzorca: A teraz akcje pomiędzy komponentami MVC: Role elementów:

MVC wstęp od strony Wzorców Projektowych part 1

2009-05-06T23:13:00.007+02:00

Szukając informacji o MVC zaczęłam od wzorców projektowych ponieważ ten kierunek wydał się w jakiś sposób najbardziej logiczny .
Wzorce projektowe.
Wzorce projektowe wywodzą się od podobnego pomysłu w architekturze, mającego ułatwiać konstruowanie mieszkań i pomieszczeń biurowych. Pomysł jednak się nie przyjął.
Pomysł podłapał Kent Beck twórca programowanie ekstremalnego i manifestu zwinnego oprogramowania i od niego się zaczęło.
Wzorce projektowe to uniwersalne sprawdzone rozwiązania często pojawiających się powtarzalnych problemów. Nie są to gotowe implementacje a raczej opisy.
Zamiast skupiać się na funkcjonowaniu poszczególnych elementów, wzorce projektowe stanowią abstrakcyjny opis zależności pomiędzy klasami, co w efekcie doprowadza do pewnej standaryzacji kodu i czyni go bardziej zrozumiałym, efektywniejszym i mniej zawodnym.
Wzorce projektowe mogą przyspieszyć proces rozwoju oprogramowania przez dostarczenie wypróbowanych rozwiązań dla problemów.
A jak to się mówi wszystko zostało już napisane wystarczy znaleźć odpowiedni kawałek kodu – w tym przypadku przepis na napisanie tego kawałka kodu.
Wzorce projektowe to bardzo małe elementy i jako przykłady można wymienić „Fabrykę abstrakcyjną”, Prototyp, Singelton, Adapter, Mediator czy Obserwator.

Mówiąc o MVC zawsze posługujemy się pojęciem wzorca projektowego, jednak jest to trochę bardziej skomplikowane. Po zapytaniu niezawodnej Wikipedii (której autor również dołożył się do dzieła pana Back’a) znajdujemy termin:

FileUpload Input Size

2009-05-06T19:23:00.032+02:00

Jakże miłe są nieudokumentowane możliwości.
Problem - korzystając z kontrolki FileUpload wygląd zdecydowanie różni się w FF i IE - IE rysuje dłuższy input adresu, natomiast ff jakoś go skraca. Oczywiście można to obejść składając odpowiednik z dwóch innych kontrolek.
Jest jednak możliwość ustalenia długości TextBoxa bez zmiany kontrolki.
Property Size

asp:FileUpload

="fileUploadImport"

runat

="server"

Width

="80%"

Size

="120" />

Size - określa wielkość TextBoxa w którym prezentowana jest ścieżka dla komponentu FileUpload

SyntaxHighlighter

2009-05-01T01:34:00.008+02:00

Skoro kod to szukałam czegoś do podświetlania składni. I tak oto natrafiłam na SyntaxHighlighter i teraz pora go wypróbować.

private void HelloWorld()
{
 string _message = "Hellow SyntaxHighlighter";
}

Jedyne co trzeba pamiętać to aby w ustawieniach wyłączyć znaczniki nowej linii aby nie dodawały się zbędnie do kodu

Niestety nie znalazłam możliwości podświetlania składni ASP :(

Beginning

2009-05-01T01:01:00.001+02:00

Czy introwertyczny programista wywnętrznia się publicznie na blogu? Być może wywnętrzniać się nie będę ale mam w zamiarze zamieszczać tutaj jakieś skrawki opowieści o wygranych wojnach programistycznych. Co z tego wyjdzie zobaczymy.